ŚWIĘCI W ROKU  LITURGICZNYM

|| STYCZEN || LUTY || MARZEC || KWIECIEN || MAJ || CZERWIEC ||
|| LIPIEC || SIERPIEN || WRZESIEN || PAZDZIERNIK || LISTOPAD || GRUDZIEN ||

 STYCZEŃ

1 stycznia - Św. Bożej Rodzicielki Maryi
- w ósmym dniu po Narodzeniu Chrystusa obchodzi się w Kościele uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi, wspominając nadanie Dzieciątku Najświętszego Imienia Jezus.
1 stycznia - Światowy Dzień Modlitw o Pokój - został zainicjowany przez papieża Pawła VI, który 8 grudnia 1967 roku wezwał do obchodzenia w całym świecie pierwszego dnia każdego Nowego Roku jako dnia specjalnych modlitw o pokój powszechny. Od roku 1969 hasło każdego Światowego Dnia Pokoju zawiera temat stanowiący inspiracje dla podejmowanych potem przez cały rok akcji na rzecz pokoju. Kolejni papieże ogłaszają każdego roku specjalne Orędzie na Światowy Dzień Pokoju.

2 stycznia - św. Bazylego - był biskupem i twórcą życia zakonnego dla Kościoła Wschodniego. Urodził się w roku 330 w Cezarei Kapadockiej, studiował w Konstantynopolu i w Atenach. Po powrocie do ojczyzny prowadził życie pustelnicze, lecz w roku 370 został biskupem rodzinnego miast. Zostawił znakomite dzieła teologiczne i regułę, według której żyją mnisi Kościoła Wschodniego. Umarł 1 stycznia 379 roku.
2 stycznia - św. Grzegorza z Nazjanzu - znany jako kaznodzieja. Urodził się również w roku 330 koło Nazjanzu. W czasie studiów zawarł przyjaźń ze świętym Bazylim i towarzyszył mu w życiu pustelniczym. Został jednak powołany na urząd kapłana, a później biskupa Konstantynopola. Zasłynął jako znakomity teolog i mówca. Pogłębił katolicką naukę o Trójcy Świętej. Wskutek niepokojów w Konstantynopolu złożył urząd biskupa i wrócił do Nazjanzu, gdzie umarł 25 stycznia około roku 390.

3 stycznia - św. Genowefy - patronki Paryża, a także matek i chorych na dur brzuszny. Była zakonnicą i ascetką. Uratowała Paryż przed najazdem Hunów, a później nieraz chroniła to miasto przed grożącymi mu niebezpieczeństwami. Zmarła okolo 500 roku.

4 stycznia - bł. Anieli - była zamożną kobietą. Po stracie męża i dzieci porzuciła swój wielki majątek i stała się tercjarką franciszkańską. Jako mistyczka otrzymała nadprzyrodzoną ranę serca, która można do dziś oglądać w relikwiarzu w kościele świetego Franciszka w Asyżu w Foligno.

6 stycznia - Objawienia Pańskiego - Trzech Medrców (Magów), którzy przybyli z darami do Betlejem, zaczęto od VI wieku nazywać Królami i przydano im imiona. Prawdopodobnie przybyli z Arabii, Chaldei lub Persji. Od dawna uważano ich za patronów podróżnych.

7 stycznia - św. Rajmunda - dominikanina. Urodził się w roku 1175 w Penyafort koło Barcelony. Był jednym z mistrzów teologii moralnej i prawa kanonicznego w swoich czasach. Jako kapłan i kanonik barceloński wstąpił do zakonu dominikanów i został 3 generałem tego zakonu. Był gorliwym spowiednikiem i troszczył się o przygotowanie spowiedników do owocnego sprawowania sakramentu pokuty. Zmarł 6 stycznia 1275 roku. Jest to dzień urodzin św. Maksymiliana Kolbe.

8 stycznia - św. Seweryna Wielkiego - był biskupem i zakonnikiem w Norycji Naddunajskiej. Rozwinął szeroką akcję charytatywną. Jest głównym patronem Austrii, której częścią jest Norycja. Zmarł w 482 roku.
8 stycznia - św. Teofila - zginął w 792 roku w niewoli mahometańskiej, ponieważ nie chciał przyjąć islamu.

9 stycznia - św. Juliana - znanego ascety. Poniósł śmierć w Egipcie, ścięty mieczem w okresie rzadów cesarza Kioklecjana.

10 stycznia - św. Grzegorza z Nyssy - żył w latach 335-395; był młodszym bratem św. Makryny oraz Św. Bazylego Wielkiego.
10 stycznia - św. Wilhelma - mnicha zakonu cystersów i arcybiskup;znany z walk z herezją albigensów. Zmarł w 1209 roku.

13 stycznia - św. Hilarego - biskupa, doktora Kościoła. Św. Hilary urodził się około roku 315 w Poitiers. Jako świecki człowiek został wybrany biskupem swojego miasta. Gorliwie bronił bóstwa Chrystusa Pana przeciw arianom Za to został skazany na wygnanie. Na wygnaniu napisał swoje główne dzieło o Trójcy Świętej. Pisał również komentarze do Pisma świętego i hymny liturgiczne. Po powrocie z wygnania pracował and odrodzeniem życia katolickiego. Zmarł około 367 roku.

15 stycznia - św. Pawła Pustelnika - uciekł na pustynię przed prześladowaniami; przeżył w grocie skalnej około 90 lat. Zmarł w 342 roku. Patron zakonu paulinów.

16 stycznia - św. Marcelego - papieża, męczennika. Zreorganizował administrację kościelną, duszpasterstwo i opiekę nad cmentarzami. Zmarł w 307 roku. Z kultu tego świętego od dawna znany był Racibórz. Na placu miejskim stoi jego figura.

17 stycznia - św. Antoniego Pustelnika - opata. Urodził sie ok. 251 roku w Egipcie. Jako młodzieniec, pod wpływem słów Ewangelii: "Jeśli chcesz być doskonałym, sprzedaj, co posiadasz, i daj ubogim:, rozdał całe swoje mienie odziedziczone po rodzicach i udał się na pustynię egipską koło Tebaidy. Tu prowadził życie samotne, pełne heroicznej ascezy. Koło jego pustelni powstała cała osada pustelnikiów, którzy u św. Antoniego szukali rady. Św. Antoni umarł w roku 356, mając 105 lat. Jego życiorys, napisany wkrótce po jego śmierci przez św. Atanazego, wywarł wielki wpływ na ascezę chrześcijańską. Zmarł w 356 roku.

18 stycznia - św. Małgorzaty Węgierskiej - była córką króla Beli IV. Zazwyczaj przedstawia się ją w habicie dominikańskim, z lilią i książką w ręku oraz korona leżąca u jej stóp. Zmarła w 1270 roku.

19 stycznia - św. Henryka - patrona Finlandii. Został zamordowany w 1160 roku.
19 stycznia - św. Mariusza - zginął śmiercią męczeńską za panowania cesarza Dioklecjana.
19 stycznia - bł. Józefa Sebastiana Pelczar - (1842-1924); zalożył w Krakowie Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego.

20 stycznia - św. Fabiana - papieża, który przyczynił się do umocnienia Kościoła rzymskiego. Odznaczał się na tym urzędzie gorliwością i roztropnością; korzystając z przerwy w prześladowaniach zorganizował administrację kościelną. Był jednym z pierwszych męczenników, którzy ponieśli śmierć podczas prześladowania chrześcijan za Decjusza. Poniósł śmierć męczeńską w więzieniu lub na arenie w 250 roku. Został pochowany w katakumbach Kaliksta.
20 stycznia - św. Sebastiana - młodego dowódcy gwardii cesarza Dioklecjana; Według tradycji, był oficerem rzymskim. Jako chrześcijanin wspomagał swoich współbraci w wierze. Zginął jako męczennik przeszyty licznymi strzałami w 228 r. Patron żołnierzy. Ciało jego pochowano w katakumbach przy Via Appia.

21 stycznia - św. Agnieszki - dziewicy i męczennicy. Św. Agnieszka, młodziutka rzymianka (12 lat), poniosła śmierć męczeńską na przełomie III i IV wieku. Na jej grobie wzniesiono bazylikę już w czasach Konstantyna. Jej imię wymienia się w Kanonie rzymskim. Św. Ambroży i papież Damazy sławili ją jako wzór dziewic chrześcijańskich.Jest ona patronką dzieci i symolem niewinności.

22 stycznia - św. Wincentego Pallottiego z Saragossy  w Hiszpanii - był archidiakonem. Nie chcąc wydać pieniędzy kościelnych, zginął jako męczennik około 304 roku. Jest patronem drwali i leśników.

23 stycznia - św. Ildefonsa - opata, biskupa Toledo; zasłynął jako wybitny pisarz teologiczny. Zmarł w 667 roku. Został pochowany w Toledo.

24 stycznia - św. Franciszka Salezego - urodził się w 1567 roku. Po studiach w Paryżu i Padwie oraz po krótkiej karierze prawniczej przyjął święcenia kapłańskie i apostołował wśród kalwinów nawracając około 70,000 osób. W 1602 roku został biskupem Genewy i niestrudzenie pracował nad utwierdzeniem wiary. Odznaczał się łagodnością i delikatnością, czym należy tłumaczyć jego powodzenie apostolskie. Jego pisma, a zwłaszcza "Filotea" i "Teotym", należą do klasycznych dzieł ascetyki. Razem z św. Franciszką Fremiot de Chantal założył zakon sióstr wizytek. Jako biskup zakładał szkoły i kolegia.  Zmarł w 1622 roku. Został pochowany w Annecy. Jest patronem dziennikarzy i prasy katolickiej.

25 stycznia - Nawrócenie św. Pawła Apostola - Apostoła Narodów - dokonało się koło 35 roku u bram Damaszku; Szaweł, gorliwy faryzeusz i prześladowca Kościoła, wskutek ukazania się mu Chrystusa Zmartwychwstałego u bram Damaszku, stał się nie tylko Jego uczniem, ale poświęcił całe życie szerzeniu Ewangelii; wyprowadził Kościół z ograniczeń judaizmu i zaniósł światło Ewangelii do Europy, stając się Apostołem Narodów.

26 stycznia - św. Tymoteusza - biskupa Efezu i wiernego współpracownika św. Pawła Apostoła. Tymoteusz, syn Greka i Żydówki, pochodził z Listry. Mimo słabego zdrowia był gorliwy i pełen zapału. Towarzyszył św. Pawłowi w czasie jego podróży misyjnych, przy zakładaniu pierwszych gmin chrześcijańskich. Został biskupem w Efezie.
26 stycznia - św. Tytusa. Pochodził z rodziny pogańskiej. Nawrócony przez św. Pawła był drugim jego powiernikiem i wiernym towarzyszem w pracach apostolskich. Jemu św. Paweł polecił zaprowadzić ład w Koryncie i zorganizować Kościół na Krecie, pasterskie, zawierające zawsze aktualne normy działalności duszpasterskiej i misyjnej w Kościele.

27 stycznia - św. Anieli Merici - urodziła się ok. 1470 roku w północnych Włoszech. W roku 1535 w Brescii założyła stowarzyszenie panien pod wezwaniem św. Urszuli, którego członkinie, żyjąc według rad ewangelicznych, ale bez klauzury i habitu zakonnego, miały szukać kontaktu z ludźmi, oddziaływać na swoje środowisko, a przede wszystkim otoczyć opieką biedne dziewczęta. Stowarzyszenie św. Urszuli przekształciło się w zakon urszulanek. Św. Aniela umarła 27 stycznia 1540 roku. 
27 stycznia - bł. Jerzy Matulewicz (1871-1927) pracował w Warszawie i w Petersburgu. Założył dwa zgromadzenia żeńskie.

28 stycznia - św. Tomasza z Akwinu - urodził się w 1225 roku w hrabstwie Aquino położonym niedaleko Neapolu. Był wychowankiem opactwa Monte Cassino. W młodym wieku wstąpił do zakonu dominikanów. Studiował teologię w Kolonii pod kierunkiem św. Alberta Wielkiego, a potem w Paryżu, gdzie z kolei sam wykładał. Jest najznakomitszym przedstawicielem filozofii i teologii scholastycznej. Jego główne dzieła: "Suma teologiczna" i "Suma przeciw poganom", są oryginalną syntezą filozofii i teologii scholastycznej. Pisał także komentarze do Pisma św. W ten sposób zrealizował dominikański ideał: przekazywać innym sprawy przemodlone. Umarł 7 marca 1274 roku w drodze na sobór w Lyonie. Jest patronem szkół katolickich.

30 stycznia - św. Hiacynta Marescotti - księżniczka, klaryska, poświęciła życie opiece nad chorymi. Bóg obdarzył ją darem proroctwa i czytania w sumieniach ludzkich. Zmarła w 1649 roku w wieku 54 lat.
30 stycznia - św. Martyny - zginęła jako męczennica w 225 roku, a w 1634 roku odnaleziono jej relikwie w katakumbach rzymskich.

31 stycznia - św. Jana Bosko - założyciela Zgromadzenia Księży Salezjanów (1815-1888) oraz zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki. Był wychowawcą młodzieży, twórca wielu zakładów wychowawczych. Kanonizowany w 1934 roku. Umarł w Turynie, 31 stycznia 1888 roku.

LUTY

1 lutego - św. Brygidy - urodziła się koło 452 roku, była zakonnicą w Kildare. Zmarła około 523 roku. Jest patronką Irlandii.
1 lutego - bł. Anny Taigi - urodzila się 1769 r. w Sienie (Włochy). Bóg obdarzył ją szczgólną umiejętnością przepowiadania przyszłości. Przepowiedziała swoją śmierć. 

2 lutego - Ofiarowanie Pańskie - Matki Boskiej Gromnicznej.  Święto spotkania Chrystusa ze swoim ludem było obchodzone w Jerozolimie już w V wieku, a w VII zostało przyjęte na Zachodzie. Święto to zamyka cykl uroczystości związanych z objawieniem się światu Słowa Wcielonego. W święto te należy wziąć do kościoła gromnice i ją poświęcić, na znak, że Matka Boska jest naszą tarczą i obroną. Polska tradycja nakazuje, by gromnica towarzyszyła umierającemu; kiedyś zapalano ją także podczas burzy.

3 lutego - św. Błażeja - biskupa Sebasty (Turcja); zginął za czasów cesarza Dioklecjana. W więzieniu podobno wyleczył chłopca, który połknął ość, dlatego uwazany jest za patrona osób chorych na gardło. W Polsce istniał zwyczaj święcenia małej świeczki (błażejki) oraz jabłka, którym potem kurowano chorych na gardło.
3 lutego - św. Oskara, biskupa. Św. Oskar urodził się około 801 roku we Francji. Był benedyktynem opactwa Corbie, a potem opactwa w Corvey w Westfalii. Stąd rozpoczął swoją rozległą działąlność misyjną w Północnych Niemczech, Danii i Szwecji. gdzie pozyskał dla wiary króla Olafa. W roku 831 został pierwszym biskupem Hamburga. W następnym roku Grzegorz IV mianował go legatem papieskim na kraje skandynawskie. Po zburzeniu Hamburga prze Duńczyków Oskar został biskupem Bremy, gdzie umarł 3 lutego 865 roku.

4 lutego - św. Andrzeja Corsini - żył w latach 1302-1374; pochodził z możnego rodu florenckiego. Słynął z miłosierdzia i jednania zwaśnionych miast włoskich.
4 lutego - św. Joanny de Valois - królowa francuska, którą pozbawiono tronu; jest założycielką Zgromadzenia Sióstr Annuncjatek. Zmarła w 1505 roku.

5 lutego - św. Agaty - została zamęczona na Sycylii ok. 250 r. Wobec prześladowców zachowała nieustraszoną postawę. Jej kult rozpowszechnił się w całym Kościele, a jej imię wymienia się w Kanonie rzymskim.Jest patronką pielęgniarek, a także ma chronić przed pożarem i chorobami piersi. Dawniej w jej dniu święciło się sól,  dziś w dniu św. Agaty święci się jedynie chleb i wodę.

6 lutego - św. Doroty - została ścięta mieczem za czasów cesarza Dioklecjana, nawracając adwokata Teofila, wielkiego prześladowcę chrześcijan. Jest patronką położnic.
6 lutego - św. Pawła Miki - jezuity japońskiego i jego 25 Towarzyszy ukrzyżowano za wiarę 5 lutego 1597 roku w Nagasaki w Japonii. Są oni przedstawicielami wszystkich chrześcijan Dalekiego Wschodu, którzy ponieśli śmierć za wiarę.

7 lutego - św. Teodora - był żołnierzem cesarza Maksymiana; zginął śmiercią męczeńską około 303 roku.
7 lutego - św. Ryszarda - książe saski, ojciec trojga świetych: Willibalda, Winegalda i Walburgii.

8 lutego - św. Hieronima Emiliani - (1486 - 1537)zakonnika. Pochodził z Wenecji i był kapłanem. W 25 roku życia rozdał swe mienie ubogim  i poświęcił się opiece nad sierotami, opuszczonymi dziećmi i chorymi. W 1532 roku założył zgromadzenie kleryków regularnych w Somasca dla opieki nad sierotami i biednymi. W czasie zarazy w Somasca osobiście pielęgnował chorych i grzebał zmarłych. Zaraziwszy się umarł 8 lutego 1537 roku.
8 lutego - św. Honorata - biskupa Mediolanu, zmarł prawdopodobnie w 570 roku.

9 lutego - św. Apolonii - poniosła śmierć męczeńską w Aleksandrii około 250 roku. Sama rzuciła się w ogień udręczona torturami, podczas których wybito jej zęby. Na pamiątke tej kaźni jest patronką dentystów.

10 lutego - św. Scholastyki - dziewicy, siostry św. Benedykta. Urodziła się w 480 roku w Nursji. Gdy św. Benedykt założył klasztor na Monte Cassino, Scholastyka prowadziła życie poświęcone Bogu w pobliskim klasztorze żeńskim. Umarła 10 lutego 547 roku i została pochowana na Monte Cassino. Benedyktynki czczą ją jako swoją matkę duchową.

11 lutego - Najświętszej Maryi Panny z Lourdes - 11 lutego 1858 roku, w 4 lata po ogłoszeniu dogmatu o Niepokalanym Poczęciu, Matka Boża zjawiła się ubogiej pasterce Bernadecie Soubirous w Grocie Massabielskiej w Lourdes. Podczas 18 zjawień, Maryja wzywała do modlitwy i pokuty oraz poleciła, by na miejscu objawień stanął kościół. Wkótce Lourdes zasłynęło z licznych nawróceń i uzdrownień, stając się światowym centrum kultu maryjnego.
Światowy Dzień Chorych - został ustanowiony na pamiątkę cudownych objawień, które miały miejsce w roku 1858.

12 lutego - św. Saturnina - zginął w Abisynii w czasie prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Dioklecjana. Wraz z nim zginęło wielu chrześcijan oraz dwoje jego dzieci.
12 lutego - św. Benedykta z Anianu żył w latach 750-821. Był benedyktynem, opatem, dokonał reformy życia zakonnego.

13 lutego - św. Stefana - opat w Rietti, zmarł w roku 560.
13 lutego - św. Katarzyny - dominikanki włoskiej. Była znana z powodu doświadczenia tak zwanej ekstazy męki, trwającej od południa w czwartek do popołudnia w piątek. Zmarła w 1589 roku.

14 lutego - św. Cyryla i Metodego - byli braćmi i pochodzili z Tesaloniki. Po studiach w Konstantynopolu zostali wysłani jako misjonarze na Morawy. Dla uLatwienia głoszenia Ewangelii, Konstanty przetłumaczył na język słowiański Pismo święte i księgi liturgiczne. Oskarżeni w Rzymie o zerwanie z tradycją Kościoła Zachodniego, uzyskali aprobatę papieża Hadiana II dla swej pracy misyjnej. Konstany pozostał w Wiecznym Mieście, gdzie złożył profesję zakonu pod imieniem Cyryl, i zmarł 14 lutego 869 roku. Metody dalej pracował wśród Słowian, jako arcybiskup i legat papieski. Umarł 6 kwietnia 885 roku w Welehradzie na Morawach.
14 lutego - św. Walentego - był męczennikiem rzymskim, dawniej czczono go jako patrona strzegącego przed padaczka.

15 lutego - św. Zygfryda Vaxjo - pochodził z Anglii i jako biskup prowadził w XI wieku działaność misynją w Szwecji. Dziś jest jedynym z jej patronów.

16 lutego - św. Julianny - męczennica z Nikomedii, którą ścięto mieczem w 304 roku.
16 lutego - św. Daniela z Egiptu - męczennika; wraz z rodakami: Eliaszem, Jeremiaszem i Samuelem zginęli w 309 roku.

17 lutego - św. Aleksego Falconieri - urodził się ok. 1200 r. we Florencji i prawdopodobnie był kupcem. Wspólnie z sześcioma towarzyszami założyl religijne stowarzyszenie - Zakon Serwitów NMP. Dzień 17 lutego jest wspomnieniem śmierci ostatniego z siedmiu założycieli św. Aleksego Falconieri, który umarł w 1310 roku.

18 lutego - św. Symeona - był podobno krewnym Pana Jezusa i bratem świętych Apostołów Jakuba i Judy. Jako biskup Jerozolimy (następca św. Jakuba) zginął na krzyżu około 107 roku.

19 lutego - św. Konrada z Piacenza - był magnatem, który nieumyślnie spowodował pożar lasu, za  co skazano na śmierć chłopa. Dowiedziawszy się o tym, opuścił rodzinę i udał się do pustelni, gdzie do końca życia pełnił pokutę. Zmarł w 1351 r. Jest czczony szczególnie na Sycylii. gdzie znajdowała się jego pustelnia.

20 lutego - św. Zenobiusza - był kapłanem i lekarzem fenickim. Zginął jako męczennik w 310 roku.

21 lutego - św Piotra Damiana (1007-1072) - benedyktyna, biskupa, doktora Kościoła; Św. Piotr urodził się w Rawennie w roku 1007. Został uczniem św. Romualda i mnichem, a później przeorem w Fonte Avellana. Odnowił życie zakonne w Italii. Mianowany kardynałem biskupem Ostii stał się gorliwym współpracownikiem papieży w dziele reformy Kościoła. Usilnie dążył do poprawy i reform w Kościele swojej epoki. Pisał między innymi śmiałe dzieła na ten temat. Jako legat papieski podróżował po Italii, Francji i Niemczech. Dziełu odnowy Kościoła służyłu także jego pisma. Umarł 22 lutego 1072 roku. 

22 lutego - Katedry św. Piotra Apostoła - Katedra biskupa, tj, uroczyste krzesło, na krórym biskup zasiada, jest znakiem jego urzędu nauczyciela, arcykapłana i pasterza. Katedra św. Piotra przypomina, że Chrystus powierzył mu urząd swojego zastępcy na ziemi. Wiara św. Piotra jest skałą, na której Chrystus zbudował swój Kościół.
22 lutego - św. Małgorzaty
- urodziła się w 1249 roku jako córka ubogich rolników. Wstąpiwszy do zgromadzenia tercjarek świetego Franciszka, posługiwała żarliwie dzieciom i chorym, sama żyjąc w surowej ascezie, zmarła w 1297 roku.

23 lutego - św. Polikarpa - biskupa Smyrny. Św. Polikarp, uczeń św. Jana Apostoła i biskup Smyrny, jest jedną z najczcigodniejszych postaci chrześcijańkiej starożytności. Był w Ryzmie u papieża Anieceta dla rozstrzygnięcia spornej sprawy obchodzenia Wielkanocy. Długie życie zakończył chwalebnym męczeństwem, opisanym przez chrześcijan ze Smyrny. Prokonsulowi, domajającemu się od niego zaparcia się Chrystusa, św. Polikarp odpowiedział: "Osiemdziesiąt sześć lat służę Chrystusowi, nigdy nie wyrządził mi krzywdy, jakże bym mógł bluźnić memu Królowi i Zbawcy?" Został spalony na stadionie w Smyrnie 23 lutego 155 roku

23 lutego - św. Marka Marconi - (1480-1510) był zakonnikiem włoskim znanym z pobożności i proroctw.

24 lutego - św. Cezarego - lekarza z Konstantynopola, który przeżywszy trzęsienie ziemi, na kilka miesięcy przed śmiercią kazał się ochrzcić i zmienił się wewnętrznie. Było to w 369 roku.

26 lutego - św. Aleksandra - (ok.250-326) sprawował posługę biskupią w swoim rodzinnym mieście, Aleksandrii, zasłynął z powodu polemiki z arianami.

27 lutego - św. Juliana - męczennika z Aleksandrii; razem z dwoma swietymi, Kroniosem i Besasem, zginał w roku 250.
27 lutego - św. Gabriela - od Matki Bożej Bolesnej (1838-1862) był włoskim zakonnikiem-pasjonistą. Zmarł w wieku 24 lat na gruźlicę, przygotowując się do kapłaństwa. Włosi nazywają go "świętym uśmiechu".

28 lutego - św. Romana - pustelnika i opata z Jury Francuskiej. Zmarł po powrocie z pielgrzymki w 463 lub 464 roku.
28 lutego - św. Oswalda z Yorku - zakonnika i biskupa angielskiego. Zmarł 29 lutego 992 roku, w chwili, gdy zasiadał do stołu z żebrakami, którym umył nogi.

 MARZEC

4 marca - św. Kazimierza, Królewicza. Św. Kazimierz, syn Kazimierza Jagiellończyka, króla Polski, urodził się w Krakowie 3 października 1458 roku. Odznaczał się wybitnymi zdolnościami, silną wolą i szlachetnym charakterem. Już jako dwudziestokilkuletni młodzieniec sprawował rządy namiestnika Polski, pozostawiając po sobie pamięć roztropnego rządcy z dużym poczuciem  sprawiedliwości. Niezwykle pobożny, gorliwy czciciel Matki Najświętszej, był prawdziwym ojcem ubogich. Zmarł 4 marca 1484 roku. Jego reliwie spoczywają w Wilnie.

7 marca - św. Perpetuy i Felicyty. Święte Perpetua i Felicyta zostały uwięzione w Kartagine w Północnej Afryce, jako chrześcijanki. Perpetua, licząc 22 lata, miała małe dziecko, Felicyta urodziła córeczkę w więzieniu. Żadna z nich nie zawahała się przed męczeństwem, które poniosły w amfiteatrze w Kartaginie 7 marca 203 roku. Ich imiona wymienia sie w Kanonie rzymskim.

8 marca - św. Jana Bożego, zakonnika. Portugalczyka, Jan Ciudad, urodził się w roku 1495. Zanim poświęcił sie służbie Bożej, był kolejno pasterzem, zarządcą dóbr, wędrownym handlarzem żołnierzem. Kazanie św. Jana z Avili było początkiem jego nawrócenia. Pod imieniem Jana Bożego założył szpital w Grenadzie. Początkowo sam pielęgnował chorych, starał się dla nich o jedzenie, przygotowywał konających na śmierć. Podczas pożaru szpitala wynosił chorych z płomieni z narażeniem życia. Jego uczniowie założyli zakon braci szpitalnych (bonifratrzy). Umarl w Grenadzie 8 marca 1550 roku. Leon XIII ogłosił go patronem chorych i pielegniarzy oraz polecił umieścić jego imię w litanii za konających.

9 marca - św. Franciszki Rzymianki, zakonnicy. Św. Franciszka urodziła się w roku 1384 w Rzymie. Przez 40 lat była wzorowa żona i matka trojga dzieci. Często oddawała się modlitwie i pielęgnowała chorych. W 1425 roku założyła zgromadzenie sióstr oblatek według reguły św. Benedykta, istniejące do dziś. Po śmierci męża została przełożona tego zgromadzenia, w którym spędziła resztę życia, Umarła 9 marca 1440 roku.

15 marca - św. Klemensa Marii Hofbauera, kapłana. Św. Klemens urodził się 26 grudnia 1751 roku w Tasowicach na Morawach. Po ukończeniu studiów  w Wiedniu wstąpił do zgromadzenia redemptorystów w Rzymie. Wysłany przez św. Alfonsa do Warszawy, założył klasztor przy kościele św. Benona, w którym gorliwie przez 21 lat pracował nad zbawieniem dusz. Zmuszony do opuszczenia Warszawy wrócił do Wiednia, kontynuując swoją pracę apostolską. Był duszpasterzem zarówno biednych, jak i bogatych, prostych i uczonych, dzieci i dorosłych. Umarł 15 marca 1820 roku w Wiedniu.

17 marca - św. Patryka, biskupa. Św. Patryk urodził się w Wielkiej Brytanii około 385 roku. Gdy miał 16 lat został porwany przez korsarzy irlandzikich i uprowadzony w niewolę do Irlandii. Po 6 latach zbiegł z niewoli i wstąpił do opactwa św. Germana w Auxerre we Francji. Po roku 432 udał się z powrotem do Irlandii jako biskup. pałając chęcią pozyskania tego kraju dla Chrystusa. Podczas swej 30-letniej pracy misyjnej, mimo różnych trudności, pokrył ten kraj siecią kościołów i kalsztorów. Umarł 17 marca 461 roku w Północnej Irlandii. Jest patronem Irlandii oraz Islandii.

18 marca - św. Cyryla Jerozolimskiego, biskupa i doktora kościoła. Św. Cyryl urodził się w Jerozolimie około roku 315. W roku 348 został biskupem rodzinnego miasta. Gorliwie bronił bóstwa Chrystusa. Sławne są jego katechezy, przez które wprowadzał nowo ochrzczonych w życie Kościoła. Umarł w roku 386.

19 marca - św. Józefa, oblubieńca Najświętszej Maryi Panny. Św. Józef, był opiekunem i wychowawcą Jezusa Chrystusa. Obecnie jest opiekunem Kościoła.

23 marca - św. Turybiusza z Mongrovejo, biskupa. Św. Turybiusz urodził się w roku 1538 w Hiszpanii. W roku 1579 zostal arcybiskupem Limy w Peru. Widząc niski stan moralny i umysłowy prowincji, rozpoczął niestrudzoną pracę nad jej reformą. Wizytował parafie, zakładał seminaria, budował kościoły i szpitale, organizował synody. Synod prowincjonalny w roku 1582/83 stał się fundamentem dla odrodzenia całej Ameryki Łacńskiej. Reformę te kontynuowały synody diecezjalne. Gdy św. Turybiusz umierał 23 marca 1606 roku, reforma jego prowincji była już zakończona.

25 marca - Zwiastowanie Pańskie - Kościół czci tajemnice Wcielenia Syna Bożego osobnym świętem, 9 miesięcy przed Bożym Narodzeniem. Święto to obchodzono w Kościele Wschodnim 25 marca już w VI wieku. W Kościele Zachodnim wprowadzono je dopiero w VII wieku.

26 marca - św. Dobrego Łotra. Ewangelia Łukasza podaje, że drugi łotr, ukrzyżowany z Panem Jezusem, nie tylko nie brał udziału w naigrawaniu się z Jezusa, ale jeszcze zganił współwiszącego towarzysza i zachęcał go do bojaźni Bożej. Wyznając wiarę w Chrystusa wysłużył sobie łaske natychmiastowego zbawienia po śmierci. Nawrócenie Dobrego Łotra jest przykładem Bożego miłosierdzia oraz tajemniczej mocy krzyża, który dzięki śmierci Chrystusa stał się narzędziem naszego zbawienia.

 KWIECIEŃ

2 kwietnia - św. Franciszka z Pauli, pustelnika. Św. Franciszek urodził się w Pauli w Kalabrii, wstąpił do zakonu franciszkańskiego mając zaledwie 13 lat. Po 14 latach życia zakonnego osiadł w grocie i prowadził życie pustelnicze na modlitwie i surowej pokucie. Świętość życia ściągała ku niemu licznych uczniów. Z nich powstał zakon braci najmniejszych, zatwierdzony przez Stolicę Apostolską w 1506 roku. Św. Franciszek, wysłany przez papieża Sykstusa IV do Francji jako legat papieski osiadł w klasztorze koło Tours, gdzie umarł 2 kwietnia 1507 roku.

5 kwietnia - św. Wincentego Ferreriusza, kapłana. Św. Wincenty Ferreriusz, urodzony w 1350 roku w Walencji (Hiszpania), wstąpił w 17 roku życia do dominikanów. Zasłynął głównie jako kaznodzieja; przymierzał kraje Europy Zachodniej nawołując do pokuty, z bardzo wielkim skutkiem. Od soboru w Konstancji (1414), gdzie odegrał wybitna role, pracował nad jednością Kościoła Zachodniego. Umarł 5 kwietnia 1419 roku w Vannes (Bretania) podczas jednej ze swych kolejnych podróży kaznodziejskich.

7 kwietnia - św. Jana Chrzciciela de la Salle, kapłana. Św. Jan Chrzciciel de la Salle urodził się w Reims w roku 1651. Po studiach na Sorbonie, będąc już kanonikiem w Reims, oddał się nauczaniu ubogiej młodzieży. Z czasem założył zgromadzenie braci szkolnych, które po dziś dzień kontynuuje dzieło swego założyciela w calym Kościele. Umarł 5 kwietnia 1719 roku.

13 kwietnia - św. Marcina I, papieża i męczennika. Św. Marcin pochodził z Umbrii. Był papieżem w latach 649-653. Zwołany przez niego synod laterański w 649 roku potępił herezje monoteletyzmu, która uznawała tyko boską wolę,  a sprzeciwiała instnieniu ludzkiej woli w osobie Jezusa Chrystusa. Cesarz Konstany II, zwolennik monoteletyzmu, kazał papieża sprowadzić do Konstantynopola, gdzie go uwięziono, torturowano, skazano na smierć, publicznie zdegradowano i zesłano na wygnanie do Chersonezu na Krym. Zmarł 13 kwietnia 656 roku na wygnaniu, jako ostatni papież męczennik.

21 kwietnia - św. Anzelma, biskupa i doktora Kościoła. Św. Anzelm  z Canterbury urodził się w 1033 roku w Aoście (Północne Włochy). Wstąpił do benedyktynów w Le Bec w Normandii, gdzie został później opatem. Jako arcybiskup Canterbury walczył nieugięcie w obronie wolności Kościoła w Anglii, za co był dwukrotnie wypędzony. Całe życie gorliwie dążył do poznania Boga w świetle wiary i w świetle rozumu. Umarł 21 kwietnia 1109 roku.

22 kwietnia - św. Sotera, sw. Kajusa - dwóch papieży, męczenników, którzy zginęli w pierwszych wiekach chrześcijaństwa.

23 kwietnia - św. Wojciecha - pierwszego patrona Polski; Św. Wojciech pochodził w rodu Slawników Czechach. Urodził się około 956 roku. Przy bierzmowaniu otrzymał imię Adalbert. Po starannym wykształceniu w szkole katedralnej w Magdeburgu został biskupem Pragi. Wskutek waśni rodowych opuścił Pragę i za pozwoleniem papieża wstąpił do benedyktyńskiego opactwa św. Bonifacego w Rzymie i założył tam śluby. Na polecenia papieża wrócił do Pragi, ale musiał ją powtórnie opuścić. Przybył do Polski na dwór króla Bolesława Chrobrego i z jego pomocą wyruszył głosić Ewangelię pogańskim Prusom. Został przez nich zabity 23 kwietnia 997 roku, przebity siedmioma włóczniami. Jego ciało wykupiono i złożono w Gnieźnie, które stało się siedzibą pierwszej metropolii w Polsce.

24 kwietnia - św. Jerzego - żył za czasów Dioklecjana. Jest patronem Anglii i skautów. W okresie wypraw krzyżowych jego kult rozszerzył się na Zachód. Przedstawia się go zwykle jako rycerza walczącego ze smokiem.

25 kwietnia - św. Marka Ewangelisty; znany z Nowego Testamentu, autor Ewangelii. Jan Marek był synem Marii, w której domu zbierali się uczniowie Jezusa w Jerozolimie. Towarzyszył św. Pawłowi i Barnabie w podóżach misyjnych, a potem był pomocnikiem św. Piotra. Według tradycji, św. Marek spisał w swojej Ewangelii katechezę św. Piotra, a później założył Kościół w Aleksandrii i tam ponósł śmierć męczeńską. Podobno u schyłku życia był biskupem Aleksandrii; W roku 830 jego relikwie przeniesiono do Wenecji. Jest uważany za patrona pisarzy, murarzy i notariuszy.

26 kwietnia - Matki Bożej Dobrej Rady
                
św. Marcelina - papieża. Jego pontyfikat (296-304) przypadł na okres wielkich prześladowań chrześcijan. Zginął śmiercią męczeńską w roku 304.

27 kwietna - św. Felicji - męczennicy z Nikomedii; zginęła w 302 roku za panowania cesarza Dioklecjana.
               
św. Zyty (1218-1272) - Włoszki, służącej przez 40 lat w jednym z domów. Uważana jest za patronkę chrześcijańskich stowarzyszeń służących (zytek).

28 kwietnia - św. Piotra Chanela, kapłana i męczennika. Urodził się w Cuet we Francji w roku 1803. Jako kapłan wstąpił do misyjnego zgromadzenia marystów i został wysłany do pracy misyjnej na wyspy Oceanii. Napotkał wielkie trudności ze strony pogan oraz ze strony metodystów. Gdy pozyskał dla wiary syna króla wyspy Futuna, król polecił go zabić 28 kwietnia 1841 roku. Po śmierci św. Piotra cała wyspa przyjęła wiarę katolicką.

29 kwietnia - św. Katarzyny Sieneńskiej, dziewicy i doktora Kościoła. Urodziła się w 1347 roku jako 23 dziecko farbiarza wełny ze Sieny, już w 7 roku życia złożyła ślub czystości. Mając 16 lat przyjęła habit tercjarki św. Dominika. Prowadziła głębokie wewnętrzne życie, pełne umartwień, a jednocześnie wyweirała wielki wpływ na ówczesne życie publiczne. Za jej sprawą papież Grzegorz XI wrócił z Awinionu do Rzymu. Prowadziła szeroką korespondencję, dykotwała rozprawy duchowe. Umarła w Rzymie 29 kwietnia 1380 roku. Papież Paweł VI ogłosił ją doktorem Kościoła.

30 kwietnia - św. Piusa V, papieża. Urodził się w roku 1504 w Lombardii. Wstąpił do zakonu dominikanów. W roku 1566 został papieżem i gorliwie wcielał w życie dekrety Soboru Trydenckiego. Opublikował księgi liturgiczne, którymi Kościół rzymski posługiwał się przez 400 lat. Umarł w Rzymie 1 maja 1572 roku.

 MAJ

1 maja - św. Józefa, rzemieślnika. Św. Józef jest wzorem chrześcijan w spełnianiu czynności domowych i zawodowych. Pracował w stałej zażyłości z Jezusem i Maryją. Podobnie chrześcijanin powinien pamiętać, że pracując spełnia nakaz Boży "czyńcie sobie ziemię poddaną" i przygotowuje się do życie wiecznego.

2 maja - św. Atanazego, biskupa i doktora Kościoła. Urodził się w Aleksandrii w 295 roku, już jako diakon odegrał wybitną rolę na Soborze Nicejskim (325), który potępił naukę Ariusza, zaprzeczającą bóstwu Chrystusa. Gdy został patriarchą Aleksandrii, niestrudzenie walczył słowem i piórem z arianizmem. Zachowując nieugiętą postawę w obronie prawd wiary, był pięć razy wydalany z Aleksandrii i spędził łącznie 17 lat na wygnaniu. Umarł w Aleksandrii 2 maja 373 roku.

2 maja - św. Zygmunta, króla i męczennika. Św. Zygmunt, król Burgundii (516-524), przeszedłszy z arianizmu na katolicyzm dążył do rozszerzenia wiary katolickiej wśród poddanych, sam dając przykład wielu cnót chrześcijańskich. Podczas najazdu pogańskich jeszcze Franków został 1 maja 524 roku utopiony w studni blisko Orleanu wraz z żoną i dwoma synami. Bijąca ze studni jasność sprawiłą, że ciało wydobyto i zaczęto szerzyć jego kult. Jest głównym patronem Płocka, gdzie znajduje się jego głowa.

3 maja - Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski. Naród polski wielokrotnie w ciągu swych dziejów doświadczał szczególnej opieki Matki Bożej. Moc tej opieki zajaśniała wyjątkowo podczas najazdu szwedzkiego. Po cudownej obronie Jasnej Góry przed Szwedami, król Jan Kazimierz 1 kwietnia 1656 uroczystym aktem oddał nasz kraj pod opiekę Matki Bożej, obierając Ją Królową Polski. Po odrodzeniu Polski Papież Pius XI ustanowił w 1924 roku specjalne święto Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski, i pozwolił je obchodzić w pamiętnym dniu uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Papież Jan XXIII ogłosił Najświętszą Maryję Pannę Królową Polski, główną patronką kraju, obok świętych biskupów i męczenników: Wojciecha i Stanisława.

4 maja - św. Floriana, męczennika. Był oficerem rzymskim Za odważne wyznanie swej wiary podczas prześladowania chrześcijańskiego za czasów Dioklecjana poniósł śmierć męczeńską przez utopienie w rzece Anizie (obecnie w Austrii) w 304 roku. W roku 1184 relikwie świętego Floriana sprowadzono do Krakowa. Św. Florian jest patronem hutników i strażaków. 

 6 maja - św. Filipa, św. Jakuba - św. Filip podobnie jak święci Piotr i Andrzej, pochodził z Betsaidy i jak oni był uczniem św. Jan Chrzciciela, a potem został uczniem Chrystusa. To on prosił Jezusa podczas Ostatniej Wieczerzy "Panie, pokaż nam Ojca" i usłyszał odpowiedź: "Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca" (J 14, 8-9). Św. Jakub Młodszy, syn Alfeusza, według tradycji był krewnym Chrystusa Pana, zwierzchnikiem Kościoła jerozolimskiego i autorem listu powszechnego, wchodzącego do kanonu Pisma świętego. Odegrał wybitną rolę w czasie tzw. soboru jerozolimskiego (Dz 15, 13). Poniósł śmierć męczeńską w 62 r.

7 maja - Najświętszej Maryi Panny, Matki Łaski Bożej. "Błogosławiona Dziewica, przeznaczona od wieków na Matkę Boga, stałą się na ziemi Matką-Żywicielką Boskiego Odkupiciela, w sposób szczególny przed innymi szlachetną towarzyszką i pokorną służebnicą Pana. W szczególny sposób współpracowała z dziełem Zbawiciela przez posłuszeństwo, wiarę, nadzieję i żarliwą miłość, aby odnowić nadprzyrodzone życie dusz. Dlatego stała się naszą matką w porządku łaski. To macierzyństwo Maryi w ekonomii łaski trwa nieustanie."
                        - św. Augusta
- poniósł śmierć męczeńską w Nikomedii w pierwszych wiekach chrześcijańskich.

8 maja - św. Stanisława - Patrona Polski - dzień jego śmierci, wedle źródeł wypadł 11 kwietnia - w tym też dniu wspomina św. Stanisława kalendarz liturgiczny Kościoła powszechnego. W Polsce święto Męczennika związało się od stuleci z datą 8 maja - i nadal pozostaje z nią związane. Był biskupem i męczennikiem urodził się około 1030 roku w Szczepanowie. Dał się poznać jako wybitny duszpasterz. Doszło do zatargu z porywczym a zawziętym królem Bolesławem Śmiałym: biskup ganił monarchę za niemoralne życie i bronił poddanych przed jego surowością. Zatarg miał tragiczne następstwa, 11 kwietnia 1079 roku biskup został zamordowany przez żołnierzy królewskich (czy nawet przez samego króla), gdy odprawiał Mszę św. na Skałce. W 1253 roku w bazylice św. Franciszka z Asyżu ogłoszono kanonizacje polskiego biskupa i męczennika. Papież Jan Paweł II nazwał go "patronem chrześcijańskiego ładu moralnego".

Wniebowstąpienie Pańskie - obchodzi się 40 dnia po Zmartwychwstaniu. W dniu tym znikały z ołtarza symbole Chrystusa Zmartwychwstałego - paschał, z ramion krzyża - czerwona stuła oraz figura wyobrażająca Jezusa wychodzącego z grobu. Pierwotny kościół łączył to święto z tajemnicą Zesłania Ducha Świętego. Jednak już od IV w. przyjęto w całym Kościele ogromna uroczystość Wniebowstąpiena Pańskiego. Upamiętnia ostatnie objawienie Zmartwychwstałego Jezusa na Górze Oliwnej. Chrystus wstąpił do nieba z ciałem i dusza ludzka, aby zasiąść po prawicy Boga Ojca.

10 maja - św. Jana z Avila - był kapłanem hiszpańskim, który zasłynął jako misjonarz ludowy i kaznodzieja. Zmarł w 1569 roku. Jest patronem Andaluzji.

11 maja - Królowej Apostołów.

12 maja - św. Pankracego, męczennika.
Według tradycji, św. Pankracy jako 14-letni chłopiec poniósł śmierć męczeńską w Rzymie podczas prześladowań chrześcijan za cesarza Dioklecjana około 304 roku. W bazylice wzniesionej w Rzymie na jego grobie przez papieża Symmachusa około 500 roku gromadzili się nowo ochrzczeni w Białą Niedzielę.
                św. Nereusza i Achillesa. Według przekazu papieża Damazego, Nereusz i Achilles byli żołnierzami rzymskimi za czasów cesarza Dioklecjana. Wykonując polecenia cesarskie podczas prześladowania chrześcijan i widząc z jaką odwagą i godnością chrześcijanie szli na męki, nawrócili się i ponieśli śmierć męczeńską ok. 304 roku.

13 maja - św. Serwacego - to drugi "zimny ogrodnik; żył w IV wieku. był biskupem Tongres (Belgia). Uważano go niegdyś za patrona chroniącego przed gorączką i przymrozkami..

14 maja - św. Macieja - Św. Maciej należał do uczniów Chrystusa, którzy towarzyszyli Mistrzowi od Jego chrztu w Jordanie aż do wniebowstąpienia. Został wybrany na apostoła na miejsce Judasza, jako został świadek zmartwychwstania Chrystusa Pana. Według tradycji miał najpierw głosić Ewangelię w Judei, a potem w Etiopii, gdzie poniósł śmierć męczeńską około 50 roku.
                 św. Bonifacego - kolejny "zimny ogrodnik" - był sługa pewnej Rzymianki; zginął w Tarsie za cesarza Dioklecjana.

15 maja - św. Zofii - była Rzymianka; zginęła w pierwszych wiekach chrześcijaństwa.

16 maja - św. Andrzeja Boboli - ur. się prawdopodobnie w 1591 roku. W roku 1611 wstąpił do zakonu Towarzystwa Jezusowego. Po studiach na Akademii Wileńskiej i otrzymaniu święceń kapłańskich został skierowany do pracy duszpasterskiej. Od roku 1636 pracował wśród unitów utwierdzając ich w wierze katolickiej. Schwytany przez prawosławnych kozaków został okrutnie umęczony w Janowie Poleskim 16 maja 1657.

18 maja - sw. Jana - papieża, rządził Kościołem w latach 523-526.

20 maja - NMP Matki Kościoła - Ojciec Święty Paweł VI, na zakończenie III sesji Soboru Watykańskiego II (21 listopada 1964r.) ogłosił Maryję - Matką Kościoła. Papież orzekł macierzyńską funkcję, jaką Matka Najświętsza spełnia względem chrześcijańskiego ludu, i aby Bogarodzicę ogłosił Matką Kościoła.

23 maja - św. Dezyderiusza - był w VII wieku arcybiskupem Vienne. Piętnował króla Teodoryka i jego żonę Brunhildę, za co został ukamienowany w 607 roku.

24 maja - NMP Wspomożycielki Wiernych - szczególnym nabożeństwem do Maryi Panny, Wspomożycielki Wiernych, Jan Bosko i założona przez niego rodzina zakonna salezjanów. Papież Jan XXIII ogłosił 4 grudnia 1958 roku, że data 24 maja w Polsce może być świętem krajowym jako wspomnienie obowiązkowe.

25 maja - św. Bedy Czcigodnego, kapłana i doktora kościoła. Św. Beda urodził się na północy Anglii w roku 673. Wstąpił do benedyktyńskiego opactwa Jarrow i spędził w nim całe życie na modlitwie i pracy naukowej. Już za życia nazywano go "Czcigodnym". Umarł 25 maja 735 roku.
                św. Grzegorza VII, papieża. Hildebrand urodził się w Toskanii około roku 1028. Wstąpił do sławnego opactwa benedyktyńskiego w Cluny. Był doradcą kilku papieży. W roku 1073 został wybrany papieżem i przyjął imię Grzegorz VII. Przystąpił do reformy Kościoła, ale napotkał opór cesarza Henryka IV. Umarł na wygnaniu w Salerno 25 maja 1085 roku. Jego ostatnie słowa były: "Umiłowałem sprawiedliwość, a nienawidziłem nieprawości, dlatego umieram na wygnaniu". Klęska św. Grzegorza była pozorna. Jego zasady przyjęły się wkrótce w całym Kościele.
            św. Marii Mgdaleny de Pazzi, dziewicy. Św. Maria Magdalena urodziła się we Florencji w roku 1566. W młodym wieku wstąpiła do klasztoru karmelitanek. Hasłem jej życia było "cierpieć a nie umierać". Oczyszczona przez cierpienia, doznała wielkich przeżyć mistycznych. Umarła 25 maja 1607 roku.

26 maja - św. Filipa Nereusza, kapłana. Św. Filip urodził się we Florencji w roku 1515. W 18 roku życia przeniósł się do Rzymu, gdzie spędził resztę swego życia. Pełen prostoty i humoru prowadził jednocześnie głębokie życie wewnętrzne, przepojone miłością bliźnich. Odwiedzał chorych, więźniów, pracował wśród pielgrzymów i opuszczonej młodzieży stając się apostołem Wiecznego Miasta. Otrzymawszy święcenia kapłańskie w 1551  roku, skupił z czasem wokół siebie księży żyjących wspólnie i dał początek zgromadzeniu księży oratorianów. Umarł 26 maja 1595 roku.

27 maja - św. Augustyna z Canterbury, biskupa. Św. Augusty, był przeorem benedyktyńskiego opactwa św. Andrzeja w Rzymie. Papież Grzegorz Wielki wysłał go na czele grupy benedyktynów do Anglii, aby głosił Ewangelię pogańskim ludom. Po latach działalności Augustyn ochrzcił króla Kentu, Etelberta, i wielu jego poddanych. Założył stolicę arcybiskupią w Canterbury i przystąpił do organizowania Kościoła na wyspie. Umarł 26 maja około 605 roku.

29 maja - bł Urszuli Ledóchowskiej, dziewicy. Bł. Urszula, w świecie Julia Maria Ledóchowska, urodziła się w 1865 roku w gorliwej katolickiej rodzinie. W 21 roku życia wstąpiła do klasztoru sióstr urszulanek w Krakowie. W 1907 roku zostałą skierowana do pracy nad młodzieżą w Rosji. Wydalona stamtąd apostołowała w krajach skandynawskich. W 1920 roku wróciła do Polski i założyła Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, które oddaje się głównie pracy wychowawczej. W całym życiu odznaczała się apostolską gorliwością i pogodą ducha. Zmarła w Rzymie 29 maja 1939 roku. W roku 1983 papież Jan Paweł II zaliczył ją w poczet błogosławionych.

30 maja - bł. Jana Sarkandra, kapłana i męczennika. Bł. Jan Sarkander urodził się 20 grudnia 1576 roku w Skoczowie na Śląsku Cieszyńskim. Odbył studia w Ołomuńcu, Pradze i Grazu. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1609 roku. W wyniku jego gorliwej pracy duszpasterskiej na licznych placówkach, wielu odstępców wracało na łono Kościoła katolickiego. To wywołało nienawiść innowierców przeciwko Janowi. Torturowany, zmuszany do zdrady tajemnicy spowiedzi św., po długich cierpienach zakończył życie w Ołomuńcu 17 marca 1620 roku.

31 maja - Nawiedzenie Najświętszej Maryii Panny - w okresie między Zwiastowaniem Pańskim i Narodzeniem Jana Chrzciciela Kościół czci pamiątkę nawiedzenia św. Elżbiety przez Maryję. Były to nie tylko odwiedziny matki proroka przez Maryję, ale przede wszystkim było to spotkanie Mesjasza ze swym Poprzednikiem. Zostało wprowadzone w 1263 roku przez zakon franciszkanów, a w roku 1441 zatwierdzone dla całego Kościoła.

 CZERWIEC

1 czerwca - św. Justyna, męczennika - Św. Justyn, filozof i apologeta chrześcijański, pochodził z Samarii. Przyjął chrześcijaństwo w 130 roku. Dalsze jego życie to nauczanie i obrona wiary chrześcijańskiej w Rzymie. W "Dialogu z Żydem Tryfonem" wykazał, że Chrystus jest prawdziwym Mesjaszem, bo spełniły się na Nim proroctwa Starego Testamentu. W dwu "Apologiach wiary chrześcijańskiej są także dobrymi obywatelami. Opis obrzędów chrztu i Eucharystii, zawarty w pierwszej "Apologi", jest cennym świadectwem życia Kościoła w II wieku. Św. Justyn poniósł śmierć męczeńską w Rzymie w 165 roku.
1 czerwca - Międzynarodowy Dzień Dziecka

2 czerwca - św. męczenników Marcelina i Piotra. Święci Marcelin i Piotr ponieśli śmierć męczeńską w czasie prześladowania chrześcijan za cesarza Dioklecjana. Dokładny opis ich śmierci przekazał papież Damazy. Nad grobem przy Via Labicana wzniesiono bazylikę.
                   
bł. męczenników Sadoka i Towarzyszy. Bł. Sadok, przeor klasztoru dominikańskiego w Sandomierzu, razem z 48 braćmi poniósł śmierć męczeńską z rąk Tatarów 2 czerwca 112260 roku. Według legendy wieść o czekającej ich śmierci przeczytali w martyrologium w przeddzień męczeństwa, a podczas rzezi śpiewali "Salve Regina".

3 czerwca - św. Karola Lwanga i Towarzyszy. W latach 1885-1887 wielu chrześcijan Ugandy poniosło śmierć męczeńską na rozkaz tamtejszego władcy Lwanga. Wśród umęczonych szczególną stałością w wierze odznaczyli się Karol Lwanga i jego 21 Towarzyszy. Wielu z nich niedawno przyjęło chrzest. Czterech z nich ochrzcił Karol Lwanga w więzieniu. Najmłodszy z tej grupy, Kizito, miał 13 lat. 3 czerwca 1886 roku zginął św. Karol Lwanga i dwunastu jego Towarzyszy.

5 czerwca - św. Bonifacego - św.Bonifacy urodził się około rolu 673 w Anglii. Wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Exeter. W roku 719 udał się na misjie do Germanii. W roku 722 papież Grzegorz II udzielił mu święceń biskupich, w roku 732 został arcybiskupem, a w roku 738 legatem papieskim na całe Niemcy. Głosił Ewangelię, zakłądał diecezje i klasztory. Mając 80 lat udał się ponownie na misję do Fryzji i w Dikkum ( Holandia) został zamordowany wraz z 52 Towarzyszami w sam dzień Zielonych  Świąt, 5 czerwca 754. Ciało spoczywa w Fuldzie.

6 czerwca - św. Norberta, biskupa. Św. Norbert urodził się około roku 1080 w Nadrenii. Był kanonikiem w Xanten. Pragnąc życia ściślej opartego na Ewangelii w roku 1120 założył w Premontre wspólnotę kanoników regularnych, z której rozwinął się zakon premonstratensów. Wkrótce został mianowany arcybiskupem Magdeburga i pracował nad odnową życia kościelnego. Odznaczał się nabożeństwem do Eucharystii i do Matki Bożej. Umarł w Magdeburgu 6 czerwca 1134 roku.

7 czerwca - Najświętszego Serca Pana Jezusa - święto ku czci Serca Jezusowego zostało ustanowione przez papieża Klemensa XII w XVII wieku. Na jego powstanie ogromny wpływ mieli biskupi polscy. Treścią święta jest miłość Chrystusa dla rodzaju ludzkiego, będąca źródłem ustanowienia Najświętszego Sakramentu. Dlatego też uroczystość obchodzi się w piątek po oktawie Bożego Ciała.

 
8 czerwca - św. Jadwigi
Królowej - urodziła się w 1374 roku. Miała być żoną Wilhelma Habsburgskiego. Zgodziła się jednak na małżeństwo z Władysławem Jagiełłą, które doprowadziło do Unii Polski z Litwą. Zmarła w Krakowie 17 lipca 1399 roku. Jan Pawel II kanonizował ją 8 czerwca 1997.

9 czerwca - św. Efrema, diakona i doktora Kościoła. Św. Efrem urodził się w Nisibi około roku 306. Został diakonem i założył szkołę teologiczną, w której nauczał. Po zajęciu Nisibi przez Persów przeniósł się z uczniami do Edessy. Głosił słowo Boże i pisał dzieła teologiczne oraz liczne hymny. Umarł 9 czerwca 373 roku.

10 czerwca - bł. Bogumiła, biskupa. Bł. Bogumił żył w XII wieku. Urodził się w Koźminie w Wielkopolsce. W roku 1167 został mianowany arcybiskupem gnieźnieńskim. W roku 1170 zrezygnował z arcybiskupstwa i żył koło Dobrowa jako pustelnik. Dobra rodzinne przekazał na cele misji wśród pogańskich Prusów. Umarł 10 czerwca 1182 roku.

11 czerwca - św. Barnaby, apostoła. Św. Barnaba pochodził z Cypru. Przyjąwszy chrześcijaństwo, całą swoją majętność przekazał Apostołom. On pierwszy wprowadził św. Pawła do jerozolimskiej gminy chrześcijańskiej. Potem znów go odszukał w Tarsie, przyprowadził do Antiochii i na wyraźnie polecenie Ducha  Świętego towarzyszył Apostołowi Narodów podczas jego pierwszej podróży misyjnej w Azji Mniejszej. Po soborze jerozolimskim wrócił na Cypr, gdzie według tradycji poniósł śmierć męczeńską około 60 roku. Jego imię wymienia się w Kanonie rzymskim.

13 czerwca - św. Antoniego z Padwy, kapłana i doktora Kościoła. Św. Antoni urodził się w Lizbonie w 1195 roku. W młodym wieku wstąpił do kanoników regularnych w Coimbrze, gdzie na uniwersytecie zdobył gruntowne wykształcenie teologiczne. Później przeszedł do franciszkanów, aby głosić Ewangelię w Afryce, ale skierowano go do pracy w Europie. Pracował z wielkim pożytkiem jako kaznodzieja ludowy we Francji i Włoszech. W 1230 roku przybył do Padwy i przez swoje kazania wielkopostne poruszył całe miasto. Zmarł w Padwie 13 czerwca 1231 roku.

15 czerwca - bł. Jolanty, zakonnicy. Jolanta, córka węgierskiego króla Beli IV, przybyła do Krakowa na dwór swej siostry Kingi jako kilkuletnia dziewczynka. Tu wychowana poślubiła księcia kaliskiego Bolesława Pobożnego w 1256 roku. Wzorowa żona i matka osobiście wychowywała swe dzieci i wywierała wielki wpływ na otoczenie. Wraz z mężem fundowała liczne klasztory franciszkańskie, a inne uposażała. Opiekowała się biednymi i chorymi. Po śmierci męża w 1279 roku wstąpiła wraz ze swoją siostrą Kingą do klasztoru klarysek w Starym Sączu. Po śmierci św. Kingi przeniosła się do klarysek w Gnieźnie, gdzie zmarła w opinii świętości w 1298 roku.

17 czerwca - św.. Alberta Chmielowskiego, zakonnika. W świecie Adam Chmielowski, urodził się w 1845 roku. Jako młodzieniec przystąpił do powstania, które wybuchło w 1863 roku. Ciężko ranny dostał się do niewoli i stracił nogę. Po ucieczce z niewoli odbył studia malarskie. Idąc za głosem powołania zrezygnował z rozpoczętej kariery artystycznej i w Krakowie oddał się posługiwaniu ubogim, a następnie założył zgromadzenia braci i sióstr posługujących ubogim. Odznaczał się heroiczną miłością bliźniego, umiłowaniem ubóstwa i ufnością w opatrzność Bożą. Zmarł w Krakowie 25 grudnia 1916 roku. W roku 1983 papież Jan Paweł II zaliczył go w poczet błogosławionych.

18 czerwca - św. Elżbiety - benedyktynka niemiecka z Schonau. Zachowały się listy, które pisała do biskupów w sprawie reformy Kościoła. Zmarła w 1164 roku.

19 czerwca - św. Romualda - pochodził z Rawenny. Wstąpił do kalsztoru benedyktyńskiego w Closse koło Rawenny. Po kilku latach rozpoczął życie pustelnicze. Zreformował wiele wspólnot pustelniczych na północy Italii i we Francji. W Camaldoli dał początek kongregacji kamedułów, która praktykuje życie wspólne i pustelnicze. Umarł w pustelni obok klasztoru Val di Castro 19 czerwca 1027 roku.

21 czerwca - św. Alojzego Gonzagi, zakonnika. Św. Alojzy urodził się w roku 1568 koło Mantui jako najstarszy syn margrabiego Ferdynanda di Castiglione. Będąc paziem na dworach w Mantui, Florencji i Madrycie odznaczył się umiłowaniem modlitwy, czystością i umartwieniem. Jako siedemnastoletni młodzieniec wstąpił do zakonu jezuitów. Ustawiczna pamięć na obecność Bożą, duch pokuty, pokora, posłuszeństwo rozwijały się jeszcze bujniej w życiu zakonnym. Umarł jako kleryk jezuicki 21 czerwca 1591 roku zaraziwszy się dżumą przy pielęgnowaniu chorych.
                           
Najświętszej Maryii Panny Opolskiej. Obraz NMP Opolskiej został namalowany pod koniec XV wieku. W XVII wieku zasłynął łaskami w Piekarach Śląskich. W roku 1702 przewieziono go do Opola i tam odbierał cześć w kilku kościołach, do których kolejno był przenoszony. 17 grudnia 1813 obraz przeniesiono do kolegiaty św. Krzyża, która z czasem stała się kościołem katedralnym diecezji opolskiej. W roku 1974 NMP Opolska została ogłoszona główną patronką Opola. 21 czerwca 1983 roku papież Jan Paweł II ukoronował obraz na Górze św. Anny.

22 czerwca - św. Jana Fishera - (1469 -1535) był studentem, a potem profesorem i kanclerzem uniwersytetu w Cambridge. Jako biskup Rochester odznaczał się duchem pokuty oraz gorliwością w obronie wiary katolickiej przeciw protestantyzmowi. Już w więzieniu został mianowany kardynałem. Zginął nie chcąc uznać króla Henryka VIII za głowę Kościoła katolickiego w Anglii.
                         św. Tomasza More - (1478-1535) prawnik, kanclerz państwa poniósł śmierć męczeńską w kilkanaście dni po śmierci Jana Fishera. Był człowiekiem głęboko pobożnym, o wielkiej dobroci i mądrości. Był wzorowym mężem i ojcem czworga dzieci. Został kanclerzem króla angielskiego Henryka VIII, lecz zrezygnował z tej godności sprzeciwiając się rozwodowi króla i jego polityce kościelnej. Obaj święci zostali z rozkazu króla uwięzieni i straceni w roku 1535 z powodu odmowy uznania zwierzchnictwa króla nad Kościołem angielskim. Jan Fisher zginął 22 czerwca, a Tomasz More 6 lipca.

24 czerwca - św. Jana Chrzciciela - znany z Ewangelii, urodził się w Ain-Karim opodal Jerozolimy. Był prorokiem zapowiadającym przyjście Jezusa. Życie zakończył tragicznie; został ścięty, gdyż ośmielił się napomnieć króla Heroda z powodu jego niemoralnego postępowania.

25 czerwca - Najświętszej Maryi Panny Świętogórskiej z Gostynia. Już od końca XV wieku istnieje w Gostyniu sanktuarium Matki Bożej, które jest ośrodkiem Jej kultu w archidiecezji poznańskiej. Okazały kościół pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia konsekrowano w roku 1698. Słynący łaskami wizerunek został ukoronowany 24 czerwca 1928 roku.
                           
bł. Doroty z Mątków. Bł. Dorota urodziła się w Mątkowach Wielkich w 1347 roku. W młodości  została wydana za mąż i urodziła 9 dzieci. Będąc zapobiegliwą gospodynią domu stale dążyła do chrześcijańskiej doskonałości. Po śmierci męża udała się do Kwidzyna, aby korzystać z kierownictwa wybitnego teologa Jana. Za jego pozwoleniem zamknęła się w celi obok kościoła katedralengo i oddała się modlitwie i pokucie. Zmarła 25 czerwca 1394 roku.

26 czerwca - św. Jana i Pawła - byli braćmi. Zajmowali wysokie stanowisko wojskowe, a potem pełnili nawet godność senatorów. Kiedy wybuchło prześladowanie chrześcijan, cesarz Julian Apostata zaprosił ich na swój dwór. Nie przyjęli tego zaproszenia, wyrażając w ten sposób swój sprzeciw wobec prześladowań; zostali potajemnie zabici we własnym domu.

27 czerwca - św. Cyryla - (376-444) biskupa z Aleksandrii, doktora Kościoła. Urodził się w Aleksandrii w 370 roku. W 412 roku został biskupem tego miasta. Na soborze w Efezie dzięki jego niestrudzonej energii określono, że dwie natury: boska i ludzka są złączone w jednej osobie Jezusa Chrystusa i ogłoszono dogmat, że Najświętsza Maryja Panna jest prawdziwą Matką Boga (Theotokos). Wystąpił przeciwko patriarsze Konstantynopola - Nestoriuszowi, broniąc prawdy, że Maryja jest Matką Boga. Nestoriusza potępił Sobór Efeski (431). Św. Cyryl pozostawił po sobie wiele pism i rozpraw apologetycznych, dogmatycznych oraz komentarzy do Pisma świętego. Umarł 27 czerwca 444 roku. 
                       
Najświętszej Maryi Panny Nieustającej pomocy. Obraz Najśw. Maryi Panny Nieustającej Pomocy został w XV wieku przeniesiony z Krety do Rzymu, gdzie zasłynął wielkimi łaskami. W wieku XIX kult rozszerzył się na cały Kościół.

28 czerwca - św. Ireneusza, biskupa i męczennika. Św. Ireneusz urodził się w Smyrnie około roku 130. Był uczniem tamtejszego biskupa, św. Polikarpa, ucznia św. Jana Apostoła. Wiedziony duchem apostolskim udał się do Galii i tam został biskupem Lyonu. Jako wybitny teolog zwalczał w swoich pismach gnostyków wykazując, że tylko Kościół przechował wiernie tradycję otrzymaną od Apostołów. "Gdzie jest Kościół, tam jest Duch Święty, a On jest Prawdą". Poniósł śmierć męczeńską w Lyonie w 202 roku. 

29 czerwca - św. Piotra i św. Pawła, apostołów - zginęli w Rzymie w czasach prześladowań Nerona około 66 lub 67 roku. Św. Piotr zginął na krzyżu, a św. Paweł - od miecza. Nad grobem św. Piotra, zamęczonego na krzyżu, została zbudowana w IV wieku światynia chrześcijańska; obecnie na tym miejscu stoi Bazylika św. Piotra.

30 czerwca - Świętych pierwszych męczenników Kościoła Rzymskiego. Podczas pierwszego prześladowania Kościoła w Rzymie, wszczętego na rozkaz cesarza Nerona w roku 64, zginęło wielu chrześcijan. Historyk rzymski Tacyt pisze, że chrześcijan poddawano wówczas wyrafinowanym męczarniom. Jednych rozrywały i pożerały dzikie zwierzęta, drugich palono żywcem, innych wreszcie krzyżowano. O tych męczarniach świadczy także papież św. Klemens w Liście do Koryntian.

 LIPIEC

1 lipca - św. Ottona, biskupa. Św. Otto urodził się około roku 1060. W młodym wieku był kapelanem na dworze księcia Władysława Hermana. Po powrocie do Niemiec został kanclerzem cesarza Henryka IV, a później biskupem Bambergi. W roku 1124 na prośbę Bolesława Krzywoustego przybył na Pomorze doprowadził do przyjęcia chrześcijaństwa przez Pomorzan. Umarł 30 czerwca 1139 roku w Bamberdze.

2 lipca - Najświętszej Maryi Panny Tuchowskiej. W Tuchowie w kościele pod wezwaniem Nawiedzenia NMP od XVI wieku słynie łaskami obraz Najśw. Maryi Panny. Został on uroczyście koronowany w roku 1904.

3 lipca - św. Tomasza, apostoła. Św. Tomasz nie chciał wierzyć w zmartwychwstanie Chrystusa, póki osobiście nie przekonał się, że Jezus żyje. Ta ostrożność dodaje znaczenia jego świadectwu. Według tradycji dotarł do Indii, tam głosił Ewangelię i poniósł śmierć męczeńską. Od VI wieku 3 lipca w Edessie wspomina się przeniesienie jego relikwii.

4 lipca - św. Elżbiety Portugalskiej. Św. Elżbieta urodziła się w 1271 roku. Była córką króla Aragonii i siostrzenicą św. Elżbiety Węgierskiej. Wyszła za mąż za króla portugalskiego Dionizego, z którym miała dwoje dzieci. W trudnościach życia oddawała się modlitwie i dziełom miłosierdzia. Posiadała szczególny dar godzenia zwaśnionych monarchów. Po śmierci męża wstąpiła jako tercjarka do założonego przez siebie klasztoru klarysek w Coimbrze. Umarła 4 lipca 1336 roku.

5 lipca - św. Antoniego Marii Zaccarii, kapłana. Św. Antoni Maria Zaccaria urodził się w Cremonie w 1502 roku. Studiował medycynę w Padwie, ale zrezygnował z tego zawodu i został kapłanem diecezjalym. W 1530 roku założył kongregację kleryków regularnych św. Pawła. Chciał, by jego zakon był przeniknięty duchem Apostoła Narodów i dał go braciom za patrona. Od kościoła św. Barnaby w Mediolanie, gdzie osiedlił się nowy zakon, nazwano ich barnabitami. Św. Antoni wyniszczony gorliwą pracą apostolską umarł w Cremonie 5 lipca 1539 roku.
           
św. Marii Goretti, dziewicy i męczennicy. Św. Maria Goretti urodziła się w 1890 roku w ubogiej rodzinie wieśniaczej w Corinaldo koło Ankony. W kilka lat później rodzina przeniosła się pod Nettuno. Wkrótce umarł ojciec. Maria pomagała matce w obowiązkach domowych i opiekowała się rodzeństwem. W wieku lat 12, gdy przeciwstawiła się grzesznym żądaniom młodzieńca mieszkającego w tym samym domu, została przez niego zasztyletowana 5 lipca 1902 roku.

6 lipca - bł. Marii Teresy Ledóchowskiej, dziewicy. Bł. Maria Teresa urodziła się 29 kwietnia 1863 roku w Loosdorf w Austrii. Otrzymała głębokie religijne wychowanie. Mając 27 lat zrezygnowałą ze stanowiska damy na dworze księżnej toskańskiej i wszystkie swoje talenty literackie i organizacyjne poświęciła dziełu misji afrykańskich. Dnia 9 września 1895 roku złożyła śluby  zakonne, jako pierwsza sodaliska założonego przez siebie stowarzyszenia misyjnego zwanego Sodalicją św. Piotra Kawera. Maria Teresa umarła 6 lipca 1922 roku w Rzymie i tam spoczywa. Jest patronką dzieł misyjnych w Polsce.

6 lipca - św. Dominiki - męczennicy z pierwszych wieków chrześcijaństwa.

7 lipca - św. Benedykta XI
- papieża (XIII-XIV w.). Wstąpił do dominikanów. Papież Bonifacy VIII nadał mu godność biskupa Ostii i mianował kardynałem. Z kolei Benedykt zasiadł na Stolicy Apostolskiej (1304r.), ale jego pontyfikat trwał zaledwie niecały rok.

8 lipca - św. Prokopa - był lektorem i egzorcystą w Palestynie. Zginął za czasów cesarza Dioklecjana, ścięty w 303 roku.

9 lipca - św. Zenona - jeden z 20 tysięcy chrześcijan skazanych na ciężkie roboty przy budowie łaźni cesarza Dioklecjana, a później zamordowanych.

10 lipca - św. Antoniego - pustelnika. Żył w XI wieku, założył słynne Sankuarium "Lawrę Pęczerską" w Kijowie. Dzisiaj jest w rękach kościoła prawosławnego.

11 lipca - św. Benedykta - urodził się w Nursji (Włochy) około 480 roku. Kształcił się w Rzymie, lecz idąc za głosem łaski udał się do Subiaco i prowadził tam życie pustelnicze poświęcone modlitwie i umartwieniu. Gdy zaczęli się garnąć do niego uczniowie, założył w okolicy 12 kalsztorów. Później przeniósł się na Monte Cassino, gdzie założył sławne opactwo i napisał regułę, która rozpowszechniła się wkrótce w całej Europie. Benedykt umarł w swoim klasztorze 21 marce 547 roku. W roku 1964 papież Paweł VI ogłosił św. Benedykta patronem Europy.

12 lipca - św. Brunona Bonifacego z Kwerfurtu, biskupa i męczennika.  Św. Bruno urodzony w możnej rodzinie niemieckiej około 970 roku był w młodości kapelanem cesarza Ottona III. W 998 roku w Rzymie wstąpił do benedyktynów i przyjął imię Bonifacy, a następnie żył w pustelni św. Romualda w Pereum pod Rawenną. Wysłany przez papieża Sylwestra II na czele misji do Prus, otrzymał święcenia biskupie w Merseburgu. W 1008 roku dotarł do Prus, ale w następnym roku poniósł śmierć męczeńską wraz z 18 Towarzyszami w ziemi Jadźwingów. Jest autorem "Żywota św. Wojciecha", "Żywota pięciu braci męczenników" i "Listu do cesarza Henryka II", w którym energicznie występował w obronie Polski.

13 lipca - Świętych pustelników Andrzeja Świerada i Benedykta. Św. Andrzej Świerad żył w początkach XI wieku. Według tradycji pochodził z południowej Polski. Wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru św. Hipolita na górze Zabor koło Nitry. Po jakimś czasie przeniósł się na pustelnię w pobliżu klasztoru, gdzie zasłynął z surowej pokuty. Umarł około 1030 - 1034 roku.
Św. Benedykt, towarzysz i uczeń św. Andrzeja, mnich z tego samego klasztoru św. Hipolita, pozostał nadal w pustelni po śmierci mistrza, prowadząc również surowe życie. W 3 lata później został zamordowany przez zbójców. Relikwie obydwóch Świętych spoczywają w katedrze w Nitrze.

14 lipca - św. Kamila de Lellis, kapłana. Św. Kamil de Lellis urodził się w 1550 roku w Abruzzach. Początkowo prowadził życie żołnierskie walcząc przeciwko Turkom w służbie Wenecji. Później zapragnął zostać kapucynem, źle z powodu rany w nodze musiał opuścić zakon. Własne cierpienia zaprowadziły go do szpitala dla nieuleczalnie chorych w Rzymie, gdzie spełniał najniższe posługi i przygotowywał chorych do dobrej śmierci. Tu odnalazł swoje powołanie. Jako 32-letni mężczyzna rozpoczął naukę, by zostać kapłanem. W 1582 roku założył zakon kleryków regularnych do posługi chorym (kamilianie). Umarł 14 lipca 1614 roku. Jest patronem szpitali i chorych.
           
św. Henryka - urodził się w Bawarii w roku 973. Po śmierci ojca został księciem Bawarii, a w roku 1014 ukoronowano go na cesarza. Popierał akcję misyjną Kościoła, ufundował liczne biskupstwa i klasztory. Zmarł 13 lipca 1024 roku a w roku 1146 został kanonizowany.

15 lipca - św. Bonawentury, biskupa i doktora Kościoła. Jan Fidanza urodził się około 1218 roku w Bagnoregio koło Viterbo. Uzdrowiony z ciężkiej choroby za przyczyną św. Franciszka, wstąpił później do franciszkanów pod imieniem Bonawentura. Studiował filozofię i teologię w Paryżu, a potem wykładał tam teologię. W 36 roku życia został generałem zakonu i na tym urzędzie zasłużył sobie na miano drugiego założyciela franciszkanów. Został mianowany kardynałem biskupem Albano. Umarł w 1274 roku podczas trwania soboru w Lyonie. Był jednym z najwybitniejszych teologów średniowiecza 

16 lipca - Najświetszej Maryi Panny z Góry Karmel. W czasach Starego Testamentu prorok Eliasz na górze Karmel bronił wiary w jednego Boga. W XII wieku po Chrystusie na górze osiedli pustelnicy, którzy dali początek zakonowi pod wezwaniem Najśw. Maryi Panny z Karmelu. Od XIV vieku zaczęto obchodzić to święto .  Z czasem cześć Maryi ze Świętej Góry wzbogacił wątek nabożeństwa szkaplerznego, związanego z wizjami świętego Szymona Stocka, karmelity. Nabożeństwo to wyrażało gotowość odziania się w szatę Maryi na znak przynależności do Niej i zaufania w Jej Wstawiennictwo.

17 lipca - św. Jadwigi, królowej. Św. Jadwiga urodziła się w roku 1374 jako córka króla Węgier i Polski, Ludwika. Po ojcu odziedziczyła tron Polski i w roku 1384 została ukoronowana. Poślubiła wielkiego księcia Litwy Władysława Jagiełłę i przyczyniła się do nawrócenia tego kraju na chrześcijaństwo. Przyczyniła się też to powstania w Krakowie Wydziału Teologicznego i odnowienia Uniwersytetu. Przez całe życie odznaczała się hojnością dla ubogich. Umarła w Krakowie 17 lipca 1399 roku.

18 lipca - bł. Szymona z Lipnicy, kapłana. Bł. Szymon urodził się około roku 1437 w Lipnicy. Studiował na Akademii Krakowskiej, po czym pod wpływem kazań św. Jana Kapistrana wstąpił do krakowskiego klasztoru bernardynów. W zakonie odznaczał się surowością życia, nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu i do Matki Bożej, miłością Boga i bliźniego połączoną z wielkim zapałem, kaznodziejskim. Podczas morowej zarazy w Krakowie, oddając się posłudze zarażonych, umarł w opinii świętości 18 lipca 1482 roku. Relikwie spoczywają w kościele bernardynów w Krakowie.

20 lipca - bł. Czesława. kapłana. Urodził się około roku 1180. Jako kapłan wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego i otrzymał habit z rąk św. Dominika. Głosił słowo Boże w Czechach i w Polsce. Założył klasztory w Pradze w we Wrocławiu. Umarł 15 lipca 1242 roku we Wrocławiu.

21 lipca - św. Wawrzyńca z Brindisi, kapłana i doktora Kościoła. Urodził się w roku 1559 w Brindisi. Wstąpił do zakonu kapucynów. Na studiach w Padwie i Wenecji zdobył głębokie wykształcenie teologiczne i biegłość w kilku językach. Wyświęcony na kapłana, pracował gorliwie nad reformą katolicką w Italii, Niemczech i Czechach. Pod koniec życia działał jako dyplomata i pośrednik pokoju. Umarł w Lizbonie 22 lipca 1619 roku.

22 lipca - św. Marii Magdaleny - postać znana z Ewangelii. Maria z Magdalii należała do grupy niewiast które towarzyszyły Panu Jezusowi w Jego wędrówkach po Palestynie. Gdy uczniowie opuścili swego Mistrza, ona wytrwała pod krzyżem wraz z Najświętszą Maryją Panną i św. Janem. O brzasku dnia Wielkanocnego jej pierwszej ukazał się Jezus Zmartwychwstały i polecił jej zanieść Apostołom wiadomość o Jego Zmartwychwstaniu. Dzisiaj niektórzy bibliści nie chcą jej utożsamiać z Magdaleną jawnogrzesznicą, a raczej widzą w niej jedną z niewiast, które Chrystus wyswobodził z więzów czartowskich (Lk 8, 1-3).

23 lipca - św. Brygidy - urodziła się w 1303 roku koło Upsali jako córka księcia szwedzkiego. W małżeństwie wychowała ośmioro dzieci w tym, późniejszą św. Katarzynę. Po śmierci męża założyła zakon Najświętszego Zbawiciela (brygidki). Doznała licznych przeżyć mistycznych i objawień. Ostatnie 24 lata przeżyła w Rzymie i tam umarła 23 lipca 1373 roku. U nas ośrodkiem kultu Świętej jest kościół i klasztor w Gdańsku. Patronka Europy.

24 lipca - św. Kingi - urodziła się w 1234 roku jako córka króla węgierskiego Beli IV, była siostrą Małgorzaty Węgierskiej i błogosławionej Jolanty. Została żoną księcia Bolesława Wstydliwego z którym wspólnie złożyła w małżeństwie ślub dozgonnej czystości. Z mężem dzieliła dole i niedole długiego i trudnego panowania będąc prawdziwą matką biednych i wszystkich strapionych. Po śmierci męża wstąpiła do klarysek, dla których ufundowała klasztor w Starym Sączu, łącząc z duchem surowej pokuty wewnętrzna franciszkańska radość doskonała z cierpień i trudności życiowych. Umarła w Starym Sączu 24 lipca 1292 roku. Kult jej rozpoczął się zaraz po śmierci. Papież Jan Pawel II kanonizował ją w Starym Sączu 16.06. 1999r.

25 lipca - św. Jakuba - zwany Większym, syn rybaka Zebedeusza i Salome z Betsaidy, starszy brat Jana Ewangelisty, był jednym z pierwszych uczniów Jezusa i wraz z Piotrem i Janem należał do grupy Apostołów najbliższych Mistrzowi. Był więc świadkiem wskrzeszenia córki Jaira, przemienienia Pańskiego oraz agonii Chrystusa w Getsemani. Pierwszy spośród Apostołów przelał krew za Chrystusa, ścięty mieczem w Jerozolimie na rozkaz króla Heroda Agryppy około 44 roku. Według starych hiszpańskich tradycji jego relikwie spoczywają w Santiago de Compostella, gdzie były od wieków celem pielgrzymek. Jest patronem Hiszpanii i Portugalii a także pielgrzymów.
                  św. Krzysztofa - żołnierza rzymskiego i męczennika z pierwszych wieków chrześcijaństwa. Zmarł około 250 roku. Jest patronem podróżnych, marynarzy i kierowców.

26 lipca - św. Anny i św. Joachima; rodziców Najświętszej Maryi Panny. Anna była od najdawniejszych czasów czczona w Kościele Zachodnim, Joachim szczególną cześć odbierał w Kościele Wschodnim. W Polsce miejscem jej szczególnego kultu jest Góra św. Anny koło Opola oraz św. Anną w kościele sióstr Dominikanek (koło Częstochowy - koło Przyrowa).

27 lipca - św. Celestyna - był papieżem; sprawował rządy kościelne w latach 422-432.

28 lipca - św. Innocentego I - był również papieżem. Zmarł w 417 roku. Strzegł praw prymatu rzymskiego i zwalczał herezje Pelagiusza.
                      św. Wiktora - papieża, męczennika. Sprawował rządy w Kościele w latach 189-199. Ustalił datę obchodzenia Wielkanocy na niedzielę po pierwszej pełni wiosennej księżyca.

29 lipca - św. Marty i św. Marii z Betanii - wiele razy gościły w swoim domu Chrystusa, niewiasty znane z Ewangelii, siostry Łazarza, którego wskrzesił Pan Jezus. Przed wskrzeszeniem Marta wyznała swoją wiarę w Mesjańskie posłannictwo Chrystusa.
                 św. Olafa II - był królem Norwegii. Żył w latach 995-1030. Budował kościoły, wprowadzał chrześcijańskie ustawodawstwo. Zginął w bitwie pod Nidaros 29 lipca 1030 roku. Jest patronem Norwegii.

30 lipca - św. Piotra Chryzologa - biskupa. Doktor Kościoła (380-450). W roku 426 został metropolitą Rawenny, wówczas stolicy Zachodniego Cesarstwa. Gorliwy duszpasterz i głośny kaznodzieja, słowem i piórem umacniał wiarę swego ludu. Umarł 31 lipca 450 roku.
                 św. Leopolda Bogdana Mandic - kapłana z zakonu kapucynów, pochodził z Jugosławii (1866-1942). Sprawdziła się jego przepowiednia wybuchu II wojny światowej. Kanonizowany (1983r.) przez Jana Pawla II. Jest patronem spowiedników.

31 lipca - św. Ignacego Loyola - urodził się w 1491 roku w Hiszpanii w kraju Basków. Do 30 roku życia prowadzłl swobodne rycerskie życie. Rekonwalescencja po ciężkiej ranie (podczas oblężenia Pampelony) była dla niego okresem łaski. Po powrocie do zdrowia zawiesił oręż przed cudownym obrazem Matki Bożej Monserrat i oddał się samotnym rozmyślaniom w grocie pod Manereza. Tu, w oparciu o dzieło opata Garcia de Cisneros napisał sławne ćwiczenia duchowne. Pragnąc zostać kapłanem studiowal w Barcelonie, Alcala, Salamance i wreszcie w Paryżu. Tam razem z sześcioma przyjaciółmi założył zakon Towarzystwo Jezusowe w 1534 roku, którym kierował do śmierci w Rzymie 31 lipca 1556 roku. Jezuici przybyli do Polski w 1564 roku.

 SIERPIEŃ

1 sierpnia - św. Alfonsa Liguori - biskupa, doktora Kościoła; urodził się w Marinelli koło Neapolu w 1696 roku.  W 16 roku życia uzyskał doktorat prawa i rozpoczął karierę adwokacką. Zrozumiawszy niebezpieczeństwo tego zawodu, porzucił go i poświęcił się służbie Bożej. Jako kapłan zauważył ignorancję religijną ludu i założył zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela (redemptorystów) dla głoszenia misji ludowych. Napisał teologię moralną i wiele dzieł ascetycznych. Na rozkaz papieża przez 13 lat był biskupem diecezji św. Agaty. Uzyskał zwolnienie z tego urzędu, wrócił do zgromadzenia i do końca życia świecił przykładem gorliwością. Umarł mając 95 lat 1 sierpnia 1787 roku. Jest patronem spowiedników, teologów i adwokatów.

2 sierpnia - NMP Anielskiej
                    św. Euzebiusza z Vercelii - urodził się na początku IV wieku w szlacheckiej rodzinie na Sardynii. W 345 roku został pierwszym biskupem Vercelli (Włochy). Za wierność uchwałom Soboru Nicejskiego i walkę z arianizmem został skazany na wygnanie do Palestyny. Po powrocie zapoczątkował życie wspólne duchowieństwa.  Umarł w Vercelli 1 sierpnia 371 roku.

3 sierpnia - św. Lidii - jest postacią, o której wspominają Dzieje Apostolskie. Pochodziła z Azjii Mniejszej; sprzedawała purpurę w Filipii. Ona to udzieliła gościny świętemu Pawłowi. Dzięki jego nauce Lidia i jej rodzina uwierzyli w Chrystusa i przyjęli chrzest.

4 sierpnia - św. Jana Vianney'a - syna ubogich wieśniaków, który urodził się w Dardilly koło Lyonu w 1786 roku. Od najmłodszych lat odznaczał się pobożnością i miłością biednych. Po służbie wojskowej wstąpił do seminarium i pokonując wielkie trudności (w nauce) został kapłanem w 1815 roku, a wkrótce proboszczem w bardzo małej wiosce w Ars we Francji. Idąc wśród pól szukał tej wioski i spotkał chłopca, któremu powiedział: "Pokaż mi drogę do Ars, a ja pokażę ci drogę do nieba". W tym miejscu postawiono pomnik dla upamiętnienia tego wydarzenia. Jan Vianney jako bardzo gorliwy i święty kapłan przy pomocy łaski Bożej odrodził zobojętniałą parafię przez modlitwę, umartwienie i gorliwą pracę duszpasterską. Jego świętość ściągała tysiące pielgrzymów z dalekich stron. Bardzo wiele godzin spowiadał codziennie. Był to w tym czasie "konfesjonał Europu". Jeden cynik wybrał się do Ars, a po powrocie do Paryża zapytany przez innego kolegę-cynika "Co tam widziałeś w Ars" odpowiedział: "Widziałem Boga w człowieku". Św. Jan wyczerpany nadludzką pracą i umartwieniem i atakami szatana umarł w Ars 4 sierpnia 1859 roku. Jest patronem proboszczów.

5 sierpnia - Matki Boskiej Śnieżnej - to święto upamiętnia poświęcenie bazyliki Santa Maria Maggiore (Matki Boskiej Większej)  w Rzymie. Według tradycji rzymskiej Matka Boska ukazała się Patrycjuszowi Janowi, któremu powiedziała, aby ku Jej czci wybudowano kościół w miejscu, gdzie spadnie śnieg. Śnieg spadł w czasie rzymskich upałów w sierpniu. Jan wybudował kościół w 352 roku, który nazwano bazyliką papieża Liberiusza. Papież Sykstus III powiększył ją około 435 roku i poświęcił ją Matce Bożej. Jest to pierwszy kościół poświęcony Matce Bożej w Rzymie i stąd nazwa bazyli Większej. Według tradycji tutaj znajduje się żłobek z... Betlejem. Niektórzy nazwali kościół "przy żłóbku". Bazylika jest jedną z czterech, w której znajduje się specjalny ołtarz papieski, przy którym celebruje Msze św. 

6 sierpnia - Świeto Przemienienia Pańskiego najpierw było celebrowane na Wschodzie, a w 1457 roku papież Kalikst III ustanowił je dla całego Kościoła, aby podziękować Bogu za zwycięstwo odniesione nad Turkami.

7 sierpnia - św. Sykstusa II - papieża, który był tylko rok, bo został ścięty w 258 r. w Rzymie razem z innymi chrześcijanami za odprawianie nabożeństw.       

                             - św. Kajetan żył w latach 1480-1547. Pracował jako pronotariusz papieski, a później jako proboszcz. Założył Zgromadzenie Kleryków Regularnych (tzw. teatynów).

8 sierpnia - św. Dominika, który urodził się w 1171 roku w Hiszpanii. W czasie szerzenia się błędnej nauki (herezji) szedł od wioski do wioski i wyjaśniał prawdy wiary. Z biegiem czasu inni dołączyli się do niego i tak powstał Zakon Dominikanów, który popularnie jest zwany zakonem kaznodziejskim. Obejmuje on dwie grupy: zakon męski i żeński (dominikanki). Papież Honoriusz II zatwierdził zakon w 1218 r. Św.Dominik zmarł trzy lata później (1221 r.). Są to czasy współczesne św. Franciszkowi z Asyżu.

9 sierpnia - św. Teresy Benedykty od Krzyża  znanej żydówki przed nawróceniem jako Edyta Stein. Urodziła się we Wroclawiu w 1891 r. Była wybitną uczennicą filozofa fenomenologa Huserla. Wstąpiła do klasztoru karmelitanek i tam przyjęła imię Teresy Benedykty od Krzyża. Gestapo poszukiwało ją i aresztowało ją w klasztorze karmelitanek Holandii. Wywieźli ją do hitlerowskiego obozu w Aushwitz (Oświęcimiu). Stała się ofiarą obozu w 1942 r. Papież Jan Paweł II beatyfikował ją, a potem kanonizował 11 października 1998 r. i ogłosił patronką Europy (mimo protestów żydowskich). 

                        - św. Ireny była cesarzową, która po śmierci męża Leona IV (był synem cesarza Konstantyna V) zniosła ustawy przeciwko czcicielom wizerunków i relikwii. Jest szczególnie czczona w Kościele Wschodnim.

10 sierpnia - św. Wawrzyńca, diakona i męczennika, który należał do grupy pierwszych diakonów Kościoła w Rzymie. Zginął śmiercią męczęńską w 258 roku w okresie prześladowań cesarza Waleriana. Jest patronem ubogich, piekarzy, kucharzy, bibliotekarzy, a przede wszystkim ... pszczelarzy.

11 sierpnia - św. Klary, która urodziła się w 1194 roku w Asyżu. Uciekła z bogatego domu, a o północy św. Franciszek przyjął ją do zakonu w kościele Porcjunkuła (na dole) w Asyżu. Założyła Zgromadzenie Pań Ubogich (klarysek). Istniała wielka prawdziwie chrześcijańska przyjaźń między św. Franciszkiem a św. Klarą. Ciało jej jest nadal nietknięte rozkładem i znajduje się w podziemiach kościoła klarysek w Asyżu. Klaryski przybyły do Polski w XII wieku i osiedliły się w Krakowie i Starym Sączu.

                            św. Zuzanny - podobno siostrzenica świetego Kajusa, papieża, została ścięta w roku 295.

12 sierpnia - bł. Innocentego XI  - papieża (1611-1689). Uprościł styl życia dworu papieskiego. Był obrońcą chrześcijaństwa przed Turkami i organizatorem akcji militarnej, która doprowadziła do zwycięstwa Jana III Sobieskiego pod Wiedniem (1683). 

13 sierpnia - św. Jana - syna flamandzkiego garbarza i kleryka z zakonu jezuitów (1599-1621). Zmarł w Rzymie. Jest patronem młodzieży studiującej, a także patronem ministrantów.
                            
św. Hipolita - męczennika

14 sierpnia - św. Maksymiliana Kolbego - urodził się 7 stycznia w 1894 roku w Zduńskiej Woli. W 1917 roku założył Rycerstwo Niepokalanej, którego celem było nawracanie grzeszników i błądzących w wierze. W dziesięć lat później założył Niepokalanów. W 1941 roku aresztowany przez gestapo został osadzony najpierw na Pawiaku, a następnie w Oświęcimiu. Tu dobrowolnie oddał życie za współwięznia. Zmarł w bunkrze głodowym 14 sierpnia 1941 roku. W roku 1982 Jan Paweł II zaliczył go w poczet świętych Kościoła.

15 sierpnia - Wniebowzięcie NMP - Matki Boskiej Zielnej - obchodzimy dzisiaj jedno z głównych świąt maryjnych, które upowszechniło się już w VIII wieku. Dodatkowe znaczenie zyskało z chwilą, gdy 1 listopada 1950 roku papież Pius XII ogłosił dogmat o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny.

16 sierpnia - św. Stefana  - króla Węgier. Swoich rodaków starał się wyzwolić z pozostałości pogaństwa. Zmarł w 1038 roku. Jest patronem Węgier.                        
                        
    św. Rocha - żył w XIV wieku. Opiekował się chorymi dotkniętymi dżumą. Jest patronem ludzi dotkniętych zarazą, a także sprawuje opiekę nad zwierzętami.

17 sierpnia - św. Jacka Odrowąż - urodzony w Kamieniu Śląskim. Towarzyszył biskupowi Iwanowi w wyprawie do Rzymu, poznał św. Dominika i wstąpił do jego wspólnoty. Organizował liczne wyprawy misyjne na Wschód. Zmarł w Krakowie w 1257 r. Nazywany jest "Apostołem Północy".

18 sierpnia - św. Heleny - żony Konstancjusza, który ją tylko tolerował; dopiero po jego śmierci, gdy cesarzem został jej syn Konstantyn, Helena wraz z nim przez 20 lat sprawowała rządy. w 326 roku, będąc w Ziemi Świętej, ufundowała kilka wspaniałych bazylik. Tradycja łączy jej imię ze znalezieniem krzyża Jezusa.

19 sierpnia - św. Jana Eudesa - rodził się w Ry we Francji w roku 1601. Jako członek zgromadzenia księży oratorianów gorliwie głosił misje ludowe. W roku 1643 założył zgromadzenie księży, które poświęciło się misjom ludowym i prowadzeniu seminariów, oraz żeńskie zgromadzenie Córek Matki Bożej Miłosierdzia. Gorliwie szerzył nabożeństwo do Serc Jezusa i Maryi. Umarł 19 sierpnia 1680 roku. "...wraz z Nim powinieneś mieć jednego ducha, jedną duszę, jedno życie, jedną wolę, jedno pragnienie i jedno serce. On sam ma być twoim duchem, sercem miłością, życiem i wszystkim twoim."

20 sierpnia - św. Bernarda  - opata i doktora kościoła. Urodził się w roku 1090 koło Dijon we Francji. Otrzymał staranne wychowanie chrześcijańskie. Wroku 1111 wstąpił do opactwa cystersów w Citeaux. Wkrótce został opatem nowego klasztoru w Clairvaux. Słowem i pismami przyczyniał się do pogłębienia życia wewnętrznego i utwierdzenia wiary. Wywarł olbrzymi wpływ na Europę. Zmarł 20 sierpnia 1153 roku. "... Miłuję dlatego, bo miłuję, miłuję po to by miłować".

21 sierpnia - św. Piusa X papieża - Józef Sarto urodził się w Riese w roku 1835. Wyświęcony na kapłana z wielką gorliwością spełniał obowiązki pasterskie. W roku 1884 został biskupem Mantui, w roku 1893 patrarchą Wenecji i kardynałem. W roku 1903 został wybrany papieżem i wybrał imię Pius X. Ożywił w Kościele życie eucharystyczne i rozpoczął reformę liturgii. Zmarł w roku 1914. "...Głos kościoła śpiewającego chwałę Boga...głos ten śpiewał, skarżył się, radował się nadzieją lub smucił rzeczywistością".

22 sierpnia - Najświętszej Maryi Panny Królowej - Maryja jest Matką Chrystusa, którego Królestwo trwa wiecznie. Dlatego lud chrześcijański od wieków Ją jako Królową i zdobi koronami Jej wizerunki.

23 sierpnia - sw. Róży z Limy - dziewicy. Róża urodziła się w Limie, stolicy Peru, w roku 1586. Już w domu rodzinnym odznaczała się chrześcijańskimi cnotami. Przyjąwszy habit III Zakonu św. Dominika, oddała się surowej pokucie, aby wyprosić zbawienie Indian. Zmarła 24 sierpnia 1617 roku. "Oby wszyscy ludzie mogli poznać, jak wielką rzeczą jest Boża łąska, jak pi ękną, szlachentą i cenną, jak wiele mieści w sobie bogactwa, jak wiele skarbów, jak wiele radości i szczęścia..... Poznajmy miłość Chrystusa która przewyższa wszelką wiedzę."

24 sierpnia - św. Bartłomieja, apostoła  - nazwany także Natanaelem, urodził się w Kanie. Apostoł Filip przyprowadził go do Jezusa, który zaliczył Bartłomieja do grona Apostołów. Według tradycji głosił on Ewangelię w Indiach i tam poniósł śmierć męczeńską. "... to, co słabe u Boga, przewyższa mocą ludzi.."

25 sierpnia - św. Ludwika - urodził się w roku 1214. W dwunastym roku życia został królem Francji. Był wzorowym mężem i ojcem rodziny. Wychował 11 dzieci. odznaczał się duchem modlitwy, pokuty i miłosierdziem wobec ubogich. Zmarł w czasie wyprawy krzyżowej w roku 1270. "...synu drogi, udzielam ci wszelkich błogosławieństw, jakich pobożny ojciec może udzielić synowi. Trójca Święta i wszyscy święci niech cię strzegą od złego..."

św. Józefa Kalasantego, kapłana - urodził się w Hiszpanii w roku 1557. Jako kapłan udał się do Rzymu i poświęcił się wychowaniu ubogich dzieci i młodzieży. Aby zapewnić swojemu dziełu trwałość, założył zgromadzenie pijarów. Z podziwu godną cierpliwością zniósł wiele doświadczeń. Zmarł w Rzymie 25 sierpnia 1648 roku. "...Usiłujmy być zjednoczeni z Chrystusem i Jemu się tylko podobać".

26 sierpnia - Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej - Władysław, książę opolski, wybudował na Jasnej Górze klasztor dla paulinów i oddał im pod opiekę obraz Matki Bożej, czczony na jego zamku. Wkrótce obraz zasłynął cudami. Cześć jego wzrosła od czasów obrony Jasnej Góry przed Szwedami. W roku 1717 obraz został uroczyście ukoronowany i Jasna Góra stała się głównym ośrodkiem kultu Matki Bożej w Polsce.

27 sierpnia - św. Moniki  - urodziła się w Tagaście w Afryce, około roku 330, w rodzinie chrześcijańskiej. W bardzo młodym wieku wydano ją za mąż za niechrześcijanina. Wiele trosk sprawił jej syn Augustyn. Przez długie lata ze łzami modliła się o jego nawrócenie. Bóg wysłuchał jej modlitw po .... 18 latach! Augustyn nawrócił się pod wpływem kazań św. Ambrożego, arcybiskupa Mediolanu. Przyjął chrzest i poświęcił się służbie Bożej. Monika zmarła w Ostii koło Rzymu na rękach swojego syna w roku 387. Jest pochowana w kościele św. Augustyna w Rzymie (niedaleko Piazza Navonna). Jest wzorem żony i matki chrześcijańskiej, która troszczy się również o dobro duchowe rodziny.
"... Mój synu, co do mnie, to żadna rzecz nie cieszy mnie na tym świecie.... niczego się już nie spodziewam... to jedno zatrzymywało mnie dotąd, że chciałam, zanim umrę widzieć cię chrześcijaninem katolikiem. Bóg szczodrze mnie obradował, bo zobaczyłam, że .... stałeś się Jego sługą. Na cóż więc jestem jeszcze tutaj". (z księgi Wyznań św. Augustyna)

28 sierpnia - św. Augustyna, biskupa i doktora kościoła - urodził się w Tagaście w Afryce, w roku 354 jako syn poganina Patrycjusza i gorliwej chrześcijanki św. Moniki. Mimo troskliwego wychowania przez matkę, w młodości prowadził życie grzeszne, oddając się rozpuście i ulegając herezji manichejskiej. Jako nauczyciel wymowy udał się do Kartaginy, Rzymu i Mediolanu, a za nim podążyła matka, nieustannie modląc się o jego nawrócenie. Nie mogąc znaleźć spokoju sumienia, Augustyn studiował rozmaite systemy filozoficzne, wreszcie w Mediolanie pod wpływem rozmów ze św. Ambrożym i lektury św. Pawła znalazł prawdę. Na Wielkanoc w 387przyjął chrzest. Wróciwszy do Afryki przez cztery lata oddawał się studiom i modlitwie, po czym otrzymał święcenia kapłańskie z rąk św. Ambrożego. Po powrocie do Afryki prowadził życie ascetyczne. Wybrany na biskupa Hippony przez 34 lata był wzorowym pasterzem. Napisał wiele dzieł teologicznych i apologetycznych. Zmarł w roku 430.Jest jednym z czterech wielkich doktorów Kościoła Zachodniego."...Późno Cię ukochałem! We mnie Byłeś, ja zaś byłem na zewnątrz i na zewnątrz Cię poszukiwałem. Byłeś ze mną, ale ja nie byłem z Tobą... Przemówiłeś, zawołałeś i pokonałeś moją głuchotę.... a oto płonę pragnieniem Twojego pokoju".

29 sierpnia - męczeństwo św. Jana Chrzciciela - wzywał naród do poprawy obyczajów, nie wahał się napominać także króla Heroda. Za co został uwięziony i ścięty. Podobnie jak Prorocy i Apostołowie, własną krwią przypieczętował głoszoną naukę. "Zwiastun narodzenia i śmierci Chrystusa."

 WRZESIEŃ

1 września - bł. Bronisławy, dziewicy - spokrewniona z św. Jackiem i bł. Czesławem, urodziła się w Kamieniu na Ślasku około 1200. Mając 16 lat wstąpiła do klasztoru norbertanek na Zwierzyńcu pod Krakowem. W życiu zakonnym odznaczała się wielką gorliwością. Umarła 29 sierpnia 1259 roku Relikwie spoczywają¹ w kościele sióstr norbertanek w Krakowie. "Życie kontemplacyjne jest skarbem Kościoła." 

3 września - św. Grzegorza Wielkiego, papieża i doktora Kościoła  - urodził sie w Rzymie około roku 540. Był już perfektem miasta, gdy porzuciwszy karierę świecką założył we własnym domu klasztor benedyktyński i sześć innych klasztorów w swoich dobrach na Sycylii. Przez kilka lat był papieskim nuncjuszem w Konstantynopolu. Mimo oporu został wybrany papieżem 3 września 590 roku. Przez 15 lat rządził Kościołem w burzliwym okresie wędrówki ludów. Odnowił życie kościelne, zreformował liturgię i śpiew kościelny. Pozyskał dla Kościoła ariańskich Longobardów i Franków oraz nawrócił Anglię. Jego pisma wywarły wielki wpływ na kształtowanie czterech wielkich doktorów Kościoła Zachodniego. Zmarł 12 marca 604 roku. Był gorliwym pasterzem, opiekunem biednych i płodnym autorem dzieł teologicznych. "... odkąd wziąłem na siebie brzemię troski pasterskiej, rozrywany różnymi sprawami, nie potrafię skupić się należycie....mocen jest  jednak Stwórca udzielić mnie niegodnemu zarówno prawości życia, jak skuteczności słowa, bo z miłości ku Niemu całkowicie poświęcam się głoszeniu Jego słowa."

7 września - bł. Melchiora Grodzieckiego, kapłana, męczennika -  urodził się w Cieszynie w roku 1582. Wstąpił do Towarzystwa Jezusowego i jako kapłan tego zakonu pracował w Pradze i w Koszycach. W Koszycach działali razem z nim Stefan Pongracz, jezuita z Węgier, oraz Marek Kriż, kanonik ze Strzygomia. Jerzy Rakoczy, zdobywszy Koszyce, uwięził tych kapłanów i po torturach kazał ich zamordować 7 września 1619 roku. Ciała ich  spoczywają w kościele sióstr urszulanek w Tyrnawie.

8 września - Narodzenie Najświętszej Maryii Panny - w Jerozolimie juz w V wieku obchodzono uroczystość poświęcenia bazyliki w miejscu narodzenia się Matki Bożej. W Bizancjum i w Rzymie święto Narodzenia NMP było znane w VII wieku i wkrótce stało się jednym z głównych świąt maryjnych. Narodzenie się Maryii było zapowiedzią narodzenia Jezusa Chrystusa.

12 września - Najświętszego Imienia Maryi - Święto Imienia Maryi zostało ustanowione na pamiątkę zwycięstwa nad Turkami odniesionego w roku 1683 przez króla Jana Sobieskiego i sprzymierzone wojska chrześcijańskie.

13 września - św. Jana Chryzostoma - biskupa i doktora Kościoła. Św. Jan urodzony około 354 w Antiochii, rozpoczął karierę urzędniczą. Wkrótce jednak porzucił ją i jako pustelnik oddał się ascezie i studiowaniu Pisma św. Następnie został kapłanem w Atniochii, wreszcie biskupem w Konstantynopolu Dar wymowy zjednał mu przydomek Chryzostoma, to jest Złotoustego. Prześladowany przez cesarzową Eudoksję, umarł na wygnaniu w Poncie 14 września 407 roku. Relikwie jego spoczywają w bazylice św. Piotra w Rzymie. "Groźbami tego świata pogardzam, zaszczyty lekceważę. Ubóstwa się nie boję, bogactwa nie pragnę, przed śmiercią się wzdrygam jeśli zaś pragnę życia, to tylko dla waszego pożytku."

14 września - Podwyższenie Krzyża Świętego - krzyż jest znakiem zwycięstwa Chrystusa nad szatanem i śmiercią. W Jerozolimie od V wieku odawano cześć krzyżowi w dniu następującym po rocznicy poświęcenia kościoła Zmartwychwstania, tj. 14 września. Z tego zwyczaju powstało osobne święto, które rozpowszechniło się w całym Kościele.

15 września - Najświętszej Maryi Panny Bolesnej. Maryja trwała w zjednoczeniu ze swoim Synem aż do krzyża, pod którym stanęła zgodnie z Bożym zamiarem. Głęboko współcierpiała ze swoim Synem i złączyła się macierzyńskim sercem z Jego ofiarą. Najświętsza Dziewica ofiarując Jezusa w świątyni i współcierpiąc ze swoim Synem umierającym na krzyżu, w szczególny sposób współpracowała z dziełem Zbawiciela przez wiarę, nadzieję i żarliwą miłość, aby odnowić nadprzyrodzone życie dusz. Dlatego stała się naszą matką w porządku łaski.

16 września - św. Korneliusza. Papież rzymianin z pochodzenia, rządził Kościołem w latach 251-253. Bronił jedności Kościoła zwalczając schizmę Nowacjana. Umarł na wygnaniu w Civitavecchia w 253 roku.
                       
    św. Cypriana - był adwokatem w Kartaginie. Po nawróceniu się na chrześcijaństwo został kapłanem, a później biskupem Kartaginy. Dzięki swojej wiedzy i świętości wywierał wielki wpływ na cały Kościół. Jego korespondencja z papieżem Korneliuszem stanowi świadectwo prymatu biskupa rzymskiego. Został ścięty za wiarę 14 września 258 roku, gdy w Rzymie odbywało się przeniesienie relikwii św. Korneliusza. Imiona odydwu męczenników wymienia się Kanonie rzymskim.

17 września - św. Roberta Bellarmina, biskupa i doktora Kościoła. Urodził się w Montepulciano w Toskanii w roku 1542. Wstąpił do zakonu jezuitów. Po święceniach kapłańskich działał jako kaznodzieja i profesor teologii. Mianowany kardynałem, a następnie arcybiskupem Kapui, okazał się gorliwym i roztropnym duszpasterzem oraz reformatorem. Surowy dla siebie, był pełen miłości dla drugich i całą duszą oddany Chrystusowi i Kościołowi. Umarł 17 września 1621 roku.

18 września - św. Stanisława Kostki, zakonnika. Urodził się w Rostkowie na Mazowszu w końcu grudnia 1550 roku jako drugi syn kasztelana zakroczymskiego. Od dzieciństwa odznaczał się nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu i do Matki Bożej. Razem z bratem został wysłany do szkół jezuickich w Wiedniu. Miał widzenie Matki Bożej, która poleciła mu wstąpić do zakonu jezuitów. Ponieważ nie mógł liczyć na pozwolenie rodziców, w przebraniu uciekł z Wiednia, pieszo dotarł do Dylingi w Bawarii i zgłosił się do św. Piotra Kanizjusza. Święty ten wysłał go do Rzymu, gdzie św. Franciszek Borgiasz przyjął Stanisława do nowicjatu. W nowicjacie Stanisław budował całe otoczenie wzorowym życiem. Trawiony ogniem miłości Bożej wyprosił sobie śmierć w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny 1568 roku. Jego relikwie spoczywają w Rzymie w kościele św. Andrzeja na Kwirynale. Św. Stanisław jest patronem Polski.

19 września - św. Januarego, biskupa i męczennika. Św. January poniósł męczeństwo pod Neapolem w 305 roku. Relikwie zostały przeniesione do katedry w Neapolu,  który wybrał świętego za swojego patrona.

20 września - św. męczenników Andrzeja Kim Taegon, Kapłana; Pawła Chong Hasang i Towarzyszy. Z początkiem XVII wieku świeccy chrześcijanie zanieśli wiarę chrześcijańską do Korei. Dopiero w roku 1836 przybyli misjonarze z Francji. Wybuchły krwawe prześladowania, w których 103 męczenników oddało życie za wiarę, między nimi pierwszy kapłan koreański Andrzej Kim Taegon i wybitny apostoł świecki, Paweł Chong Hasang.

21 września - św. Mateusza, apostoła i Ewangelisty. Mateusz, pochodzący z Kafarnaum, był celnikiem. Pan Jezus powołał go do grona Apostołów. Najstarsza tradycja przypisuje św. Mateuszowi autorstwo pierwszej Ewangelii, napisanej dla Żydów w języku hebrajskim pomiędzy 50 a 60 rokiem. Ewangelia św. Mateusza podaje najdokładniejszy opis życia Pana Jezusa i wykazuje, że Jezus jest obecnym Mesjaszem.

23 września - św. O. Pio z Pietrelciny. Franciszek Forgione, późniejszy Padre Pio, kapucyn, urodził się 25 maja 1887 r. w Pietrelcinie w biednej  rodzinie. W 1907 r. złożył wieczyste śluby zakonne, a w 1910 r. święcenia kapłańskie, stając się "Padre Pio". W 1916 r. W San Giovanni Rotondo został ojcem duchownym nowicjuszy kapucyńskich. Dnia 20 września 1918 r. klęcząc przed krzyżem, otrzymał stygmaty. Służył ludziom głównie w konfesjonale, gdzie spędzał wiele godzin. Jako człowiek cierpiący, w 1940 r. zainicjował budowę szpitala jako miejsca ulgi dla cierpiących, a w 1956 r. nastąpiło uroczyste otwarcie szpitala. Zmarł mając 81 lat, 58 lat kapłaństwa i 50 stygmatów. Został ogłoszony błogosławionym kościoła 2 maja 1999 r., a 16 czerwca 2002 r. zaliczony w Poczet Świętych.

25 września - bł. Władysława z Gielniowa, kapłana. Bł. Władysław urodził się w Gielniowie koło Opoczna w roku 1440. Jako student Akademii Krakowskiej przyjaźnił się ze św. Janem Kantym i bł. Szymonem z Lipnicy. Pod wpływem kazań św. Jana Kapistana wstąpił do bernardynów i odbył nowicjat w Warszawie. Zasłynął jako wybitny kaznodzieja i twórca religijnych pieśni ludowych. Przez piętnaście lat był prowincjałem swego zakonu, dwukrotnie pielgrzymował do Rzymu o żebranym chlebie, Po złożeniu urzędu osiadł w Warszawie i tam umarł 4 maja 1505 roku. Jest patronem Warszawy.

26 września - św. męczenników Kosmy i Damiana. Święci Kosma i Damian, według tradycji, byli lekarzami, którzy bezinteresownie leczyli ubogich. Zginęli śmiercią męczeńską w Cyrze w III wieku. Na ich grobach dokonywały się liczne uzdrowienia. Dlatego ich kult szybko ogarnął chrześcijański Wschód i dotarł na Zachód. Są patronami lekarzy i aptekarzy.

27 września - św. Wincentego a Paulo, kapłana. Św. Wincenty urodził się w Połudionwej Francji w roku 1581 w ubogiej rodzinie. Pięć lat później został uprowadzony przez piratów i przez lata pozostawał w niewoli w Tunisie. Wróciwszy do Francji był kolejno proboszczem, kapelanem rodziny Gondich i głównym duszpasterzem galerników. Poznawszy nędzę duchową i materialną szerokich mas ludu, założył zgromadzenie księży misjonarzy i sióstr miłosierdzia. Ponadto założył cały szereg stowarzyszeń osób świeckich, które pod jego kierunkiem starały się zaradzić rozmaitym potrzebom społecznym. W celu podniesienia poziomu życia wewnętrznego duchowieństwa, wprowadził zwyczaj rekolekcji przed święceniami i zakładał seminaria duchowne pod kierownictwem księży misjonarzy. Umarł w Paryżu 27 września 1660 roku. Leon XIII ogłosił go patronem wszystkich dzieł miłosierdzia na całym świecie.

28 września - św. Wacława, męczennika. Św. Wacław urodził się około roku 907 jako syn księcia czeskiego Watysława I. Został wychowany po chrześcijańsku przez swoją babkę św. Ludmiłę. Po śmierci ojca, mając osiemnaście lat, objął rządy. Starał się gorliwie o rozkrzewienie chrześcijaństwa, popierając misjonarzy dając przykład życia chrześcijańskiego. Był hojny dla ubogich i brał w opiekę prosty lud. Wywołało to opozycję możnowładców, na czele której stanął jego młodszy brat, Bolesław. Zaprosił on Wacława na ucztę i po niej zamordował go u bramy kościoła 28 września 929 roku. Relikwie spoczywają w katedrze praskiej. Św. Wacław jest patronem Czech i katedry krakowskiej.

29 września - św. Archaniołów: Michała, Gabriela i Rafała. Aniołowie są "duchami przeznaczonymi do usług posłanymi na pomoc starającym się posiąść zbawienie" (Hbr 1, 14), by im objawić plany Stwórcy by ich bronić przed szatanem. W rocznicę konsekracji starożytnej bazyliki w. Michała w Rzymie, Kościół czci trzech archaniołów, którzy odegrali szczególną rolę w historii zbawienia. Archanioł Michał ("Któż jak Bóg") stoczył walkę ze złymi duchami i nadal wspiera ludzi w walce ze złem, (Ap 12, 7-9). Archanioł Gabriel ("Bóg jest mocą") wielokrotnie przekazywał ludziom zlecenia od Boga (Dn 8, 15; Łk 1, 11). On zwiastował Pannie Maryi, że zostanie Matką Syna Bożego (Łk 1, 28-38). Archanioł Rafał ("Bóg uleczy"), jeden z siedmiu aniołów, którzy stoją przed Panem (Tb 12, 15), był opiekunem młodego Tobiasza. Chrześcijanin powinien zachować w sobie głębokie poczucie niewidzialnej obecności i wspierającej go działalności Aniołów.

30 września - św. Hieronima, kapłana i doktora Kościoła. Św. Hieronim urodził się w Dalmacji około roku 340. Rodzice wysłali go na studia do Rzymu. Tam przyjął chrzest z rąk papieża Liberiusza. Odbył podróż do Galii, po czym udał się do Syrii, gdzie prowadził życie pustelnicze studiując Pismo św. i języki wschodnie. W Antiochii przyjął święcenia kapłańskie. W latach 382-384 był sekretarzem i doradcą papieża Damazego. W roku 385 udał się do Betlejem i tam pozostał do śmierci. Pod jego opieką powstały w Betlejem cztery klasztory. Św. Hieronim przełożył Pismo św. na język łaciński. Jego przekład został przyjęty jako tekst urzędowy Kościoła Zachodniego. Napisał również komentarze do wielu ksiąg Pisma św. oraz zwalczał współczesne mu herezje. Umarł w roku 420. Jest jednym z czterech wielkich doktorów Kościoła Zachodniego.

 PAŹDZIERNIK

1 października - św. Teresyod Dzieciątka Jezus. Maria Franciszka Teresa Martin urodziła się w 1873 roku w Alencon (Francja) w pobożnej rodzinie chrześcijańskiej i w internacie benedyktynek w Lisieux, w piętnastym roku życia wstąpiła do klasztoru karmelitanek i otrzymała imię Teresy od Dzieciątka Jezus. W życiu zakonnym starała się z miłości ku Bogu doskonale spełnić wszystkie, nawet najmniejsze obowiązki. Nazwała tę drogę do doskonałości "małą drogą dziecięctwa duchowego". Widząc, że miłość Boża jest zapomniana, oddała się Bogu jako ofiara za zbawienie świata.  Swoje głębokie życie wewnętrzne spisała w "Dziejach duszy". Zmarła w 1897 roku. Jest patronką misji katolickich. Jan Paweł II ogłosił ją doktorem Kościoła 
                                   św. Remigiusz. Był biskupem Reims (Francja). Zmarł oko³o 533 roku.

2 października - Aniołów Stóżów. Od początku dziejów Kościół oddawał cześć św. Michałowi, a w średniowieczu kult rozszerzył się na wszystkich Aniołów Stróżów. W Polsce rozpowszechniali kult Aniołów paulini, którzy w XVII wieku założyli na Jasnej Górze pierwsze Bractwo Aniołów Stróżów. Kościół zaprasza nas do dziękczynienia za obecność Aniołów wśród nas i do uciekania się pod ich opiekę w niebezpieczeństwach życia i pokusach.

3 październiak - św. Jana z Dukli. Urodził się w 1414 roku. Studiował na uniwersytecie w Krakowie. Za radą św. Jana Kantego wstąpił do zakonu franciszkanów i wyświęcony na kapłana pracował w rozmaitych klasztorach Małopolski. Pod wpływem św. Jana Kapistrana przeniósł się do bernardynów. Jako bernardyn działał w Krakowie, Poznaniu i Lwowie. Umarł we Lwowie 29 września 1484. Kanonizowany przez Jana Pawła II 10 czerwca 1997 roku.

4 października - św. Franciszka z Asyżu. Urodził się w 1182 roku jako syn zamożnego kupca. Z powodu zamiłowania do języka francuskiego nazywano go "Francesco". Jako młodzieniec prowadził początkowo beztroskie życie, ale pod wpływem łaski Bożej porzucił je i obrał całkowite ubóstwo. Gdy zebrali się koło niego towarzysze, założył Zakon Braci Mniejszych, którzy oddawali się wędrowczemu kaznodziejstwu. Później z pomocą św. Klary założył zakon żeński, nazwany drugim zakonem, a wreszcie dla ludzi świeckich założył trzeci zakon pokutujących. Przez swój przykład i założenie przez siebie instytucje, św. Franciszek wywarł olbrzymi wpływ na życie duchowe i artystyczne średniowiecza. Pod koniec życia otrzymał na górze Alwerni stygmaty Męki Pańskiej. Zmarł w Asyżu 1226 roku i w dwa lata później został kanonizowany. Jest patronem Akcji Katolickiej, a Jan Paweł II og³osił go także patronem ochrony środowiska (ekologii).

5 października - św. Faustyny Kowalskiej, apostołki Miłosierdzia Bożego. Urodziła się w 1905 roku. W 20 roku życia wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, gdzie przeżyła 13 lat. Zmarła 5 października 1938 roku w Łagiewnikach pod Krakowem. Jan Paweł II ogłosił ją świętą 30 kwietnia 2000.

6 października - św. Brunona, kapłana. Św. Bruno urodził się w Kolonii około 1035. Odbywszy studia na uniwersytecie paryskim został kanonikiem w Kolonii, a potem w Reims. Porzuciwszy świat, założył w dzikim pustkowiu Chartreuse pod Grenoble surowy zakon kartuzów poświęcony pokucie i modlitwie. Wezwany do Rzymu przez papieża Urbana II, swojego dawnego ucznia, spędził tam cztery lata. Uzyskawszy pozwolenie powrotu do życia kontemplacyjnego, założył drugi klasztor swojego zakonu w La Torre w Kalabrii i tam umarł 6 październiak 1101 roku.

7 października - św. Najświętszej Maryi Panny Różańcowej. Zwyczaj odmawiania różańca sięga XII wieku. Rozpowszechnili go dominikanie. Modlitwą różańcową wzywano pomocy Bożej, gdy Europa była zagrożona inwazją islamu. Gdy 7 października 1571 roku odniesiono zwycięstwo pod Lepanto, papież Pius V ustanowił na ten dzień święto Najświętszej Maryii Panny Różańcowej, aby wyrazić wdzięczność za ocalenie chrześcijaństwa i zachęcić do gorliwości w tej modlitwie.

9 października - bł Wincentego Kadłubka, biskupa. Bł. Wincenty urodził się w Kargowie pod Opatowem około roku 1160. Odbył studia w Paryżu i w Bolonii. Został kapłanem diecezji krakowskiej, a z czasem prepozytem kolegiaty sandomierskiej i biskupem krakowskim. Po dzisięciu latach rządów zrzekł się biskupstwa i wstąpił do klasztoru cystersów w Jędrzejowie, gdzie umarł świątobliwie 8 marca 1223 roku. Jako pierwszy Polak opisał dzieje narodu w "Kronice polskiej".

10 październiaka - św. Dionizego, biskupa. Św. Dionizy, pierwszy biskup Paryża, był jednym z sześciu biskupów wysłanych do Galii w połowie III wieku przez papieża Fabiana. Został on umęczony z kapłanem Rustykiem i diakonem Eleuteriuszem na wzgórzu, które potem nazwono Montmartre.
                                    św. Jana Leonardiego, kapłana. Urodził się w Diecimo w Toskanii w 1541 roku. Poświęciwszy się stanowi duchownemu, założył zgromadzenie kleryków regularnych Matki Bożej, które przez gorliwą pracę duszpasterską odnowiło życie duchowe Lukki. Następnie zajął się kształceniem kandydatów na misjonarzy. Jego dzieło dało początek Instytutowi Rozkrzewiania Wiary. Umarł w Rzymie 9 października 1609 roku.

14 października - św. Kaliksta I, papieża i męczennika. Św. Kalikst pochodził z rodziny niewolniczej. Jako archidiakon papieża uporządkował katakumby przy Drodze Appijskiej, później jako papież znacznie rozszerzył ten cmentarz, który nosi odtąd jego imię. Św. Kaliksta został papieżem w roku 217 i rządził Kościołem do roku 222. Umożliwił pokutę kościelną i otrzymanie rozgrzeszenia tym grzesznikom, których dawniej wykluczano od pokuty kościelnej, zostawiając ich sądowi Bożemu.
   
                                 św. Małgorzaty Marii Alacoque, dziewicy. Urodziła się w Burgundii w 1647 roku. Mając 24 lata wstąpiła do klasztoru sióstr wizytek w Paray-le-Monial. W szeregu objawień Pan Jezus przedstawił jej swoje Serce kochające ludzi i spragnione ich miłości oraz żądał ustanowienia w piątek po oktawie Bożego Ciała święta Jego Serca dla wynagrodzenia Mu zniewag, których doznaje w Najświętszym Sakramencie. Św. Małgorzata Maria doznała wielu cierpień, zanim uwierzono jej posłannictwu. Umarła 17 października 1690 roku.
                                  
bł. Radzima Gaudentego, biskupa. Bł. Gaudenty przybył do Polski ze swoim bratem Wojciechem i towarzyszył mu w misji do Prusów. Po męczeńskiej śmierci św. Wojciecha i przeniesieniu jego ciała do Gniezna, udał się do Rzymu. Papież Sylwester II ustanowił go biskupem. Po powrocie do Polski bł. Radzim został w 1000 roku pierwszym arcybiskupem gnieźnieńskim i gorliwie pracował nad ugruntowaniem chrześcijaństwa wśród nowo nawróconych.

15 października - św. Teresy od Jezusa, dziewicy i doktora Kościoła. Św. Teresa urodziła się w Avili w roku 1515. Jako dziecko marzyła o męczeństwie za wiarę. W dwudziestym roku życia wstąpiła do klasztoru karmelitanek. Idąc za natchnieniem Bożym przeprowadziła reformę swojego zakonu, fundując 32 klasztory. Z pomocą św. Jana od Krzyża przedsięwzieła również reformę karmelitów. Nową gałąź zakonu nazwano karmelitami bosymi. W oparciu o swoje osobiste doświadczenia św Teresa napisała szereg dzieł, króre są perłami literatury mistycznej. Umarła 15 października 1582 roku.

16 października - św. Jadwigi Śląskiej. Św. Jadwiga urodziła się około 1174 jako córka hrabiego Andechs. Otrzymała staranne wychowanie i wykształcenie w domu rodzinnym i u benedyktynek w Kitzingen. W trzynastym roku życia poślubiła księcia Henryka Brodatego, z którym miała siedmioro dzieci. Wspierała męża w rządach i w utrzymywaniu pokoju. Przeżyła śmierć męża i dzieci. Ukochany syn, Henryk Pobożny, poległ w bitwie z Tatarami pod Legnicą. Ostatnie lata swojego życia spędziła w ufundowanym przez siebie klasztorze cystersek w Trzebnicy, gdzie jej córka Gertruda była przełożoną. Umarła 15 października 1243 roku. Relikwie spoczywają w Trzebnicy. Śląsk czci ją jako swoją patronkę.

17 października - św. Ignacego Atniocheńskiego, biskupa i męczennika. Św. Ignacy był drugim następcą św. Piotra na biskupstwie w Antiochii. Za czasów cesarza Trajana został skazany na pożarcie przez dzikie zwierzęta. W tym celu wysłano go do Rzymu. Z drogi pisał listy do gmin chrześcijańskich wyrażając w nich gorące pragnienie męczeństwa. Listy te są ważnym dokumentem wiary pierwotnego Kościoła. Św. Ignacy osiągnął koronę męczeńską w Rzymie około roku 107. Imię jego wymienia się w Kanonie rzymskim.

18 października - św. Łukasza Ewangelisty. Św. Łukasz, poganin z pochodzenia, był lekarzem. Po przyjęciu chrześcijaństwa stał się współpracownikiem św. Pawła i towarzyszem jego podróży misyjnych. Napisał Ewangelię i Dzieje Apostolskie. Jemu zawdzięczamy prawie wszystkie wiadomości o dzieciństwie Pana Jezusa. W swojej Ewangelii przedstawił Chrystusa jako lekarza dusz i ciał. Przekazał nam przypowieść o synu marnotrawnym, o odpuszczeniu grzechów jawnogrzesznicy i skruszonemu łotrowi. Dante nazwał św. Łukasza "historykiem łagodności Chrystusowej". Według tradycji św. Łukasz poniósł śmierć męczeńską w Achai. Symbolem jego jest wół, ponieważ zaczyna swą Ewangelię opisem ofiary Starego Testamentu.

19 października - św. męczenników Jana de Brebeuf, Izaaka Jogues'a, kapłanów, oraz towarzyszy. Jan de Brebeuf, urodzony 25 marca 1593 roku w Normandii, i Izaak Joques, urodzony 10 października 1607 roku w Orleanie, byli jezuitami francuskimi. Po odpowiednich studiach i święceniach kapłańskich zostali wysłani na misje do Kanady, gdzie pracowali wśród indiańskich plemion Irokezów i Huronów. Poniesli śmierć męczeńską z rąk Indian w połowie XVII wieku, wraz z 6 innymi jezuitami. Są patronami Kanady
                                    
św. Pawła od Krzyża, kapłana. Św. Paweł urodził się w mieście Ovada w Piemoncie w roku 1694 roku. Od młodości żywił nabożeństwo do Męki Pańskiej. Krótki czas prowadził życie pustelnicze, potem został kapłanem i założył zgromadzenie pasjonistów, którego celem jest głoszenie nabożeństwa do Męki Pańskiej i pokuty. Życie kapłańskie spędził w surowych umartwieniach i głoszeniu misji. Umarł w Rzymie 18 października 1775 roku.

20 października - św. Jana Kantego, kapłana. Św. Jan urodził się w Kętach w roku 1390. Studiował filozofię i teologię na Akademii Krakowskiej, a później został jej profesorem. Wykładał na wydziale filozoficznym i teologicznym. Własnoręcznie przepisywał traktaty teologiczne. Odbył pielgrzymkę do Rzymu. Słynął z wielkiego miłosierdzia. Nie mogąc inaczej zaradzić nędzy, wyzbył się własnego odzienia i obuwia. Umarł 24 grudnia 1473 roku, rozdawszy ubogim całe swoje mienie. Relikwie spoczywają w kościele św. Anny w Krakowie.

21 październiak - bł. Jakuba Strzemię, biskupa. Bł. Jakub urodził się w roku 1340. Jako młodzieniec wstąpił do zakonu franciszkanów. Zasłynął jako gorliwy misjonarz wschodnich kresów. W roku 1391 został arcybiskupem halicko-lwowskim. Z wielką gorliwością organizował życie religijne w rozległej archidiecezji. Odznaczał się gorącym nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu i Matki Bożej. Cieszył się zaufaniem króla Władysława Jagiełły. Umarł 20 października 1409 roku.

23 października - św. Jana Kapistrana, kapłana. Św. Jan urodził się w roku 1386. Po studiach prawniczych był gubernatorem Perugii. Na tym stanowisku odznaczał się miłością do ubogich. Po wstąpieniu do zakonu franciszkańskiego poświęcił się niezmordowanie działalności kaznodziejskiej. Głosił kazania we Włoszech, Niemczech, Austrii, Polsce i na Węgrzech. Św. Jan Kapistran wzywał do zjednoczenia sił chrześcijańskich przeciw inwazji muzułmańskiej na Europę i stał się organizatorem zwycięstwa pod Belgradem w roku 1456. W kilka miesięcy po tym zwycięstwie umarł 23 października 1456 roku.

24 października - św. Antoniego Marii Clareta, biskupa. Św. Antoni Maria Claret urodził się w Sallent koło Barcelony 23 grudnia 1807 roku. W młodym wieku uczył się tkactwa. Idąc za głosem powołania wstąpił do stanu duchownego. Jako kapłan pracował najpierw w duszpasterstwie parafialnym, a później jako misjonarz apostolski w Katalonii i na Wyspach Kanaryjskich. W roku 1849 założył zgromadzenie Synów Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny. Wkrótce potem został mianowany arcybiskupem Santiago na Kubie i gorliwie pracował nad odrodzeniem życia katolickiego w tej diecezji. Dla chrześcijańskiego wychowania dziewcząt założył zgromadzenie sióstr nauczycielek pod wezwaniem Maryi Niepokalanej. W roku 1857 został odwołany do Hiszpanii i objął urząd spowiednika królowej Izabeli II. Towarzyszył jej również na wygnaniu we Francji. Umarł we Francji 24 października 1870 roku.

28 października - św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza. Św. Szymon miał przydomek Zelota - Gorliwiec, ze względu na gorliwość w zachowywaniu Prawa Mojżeszowego.
                           
Św. Juda Tadeusz, brat Jakuba Młodszego, był krewnym Pana Jezusa. Jest autorem listu zaliczonego do ksiąg Nowego Testamentu. Wierni wzywają go jako orędownika w sprawach beznadziejnych.

 LISTOPAD

1 listopad - uroczystość Wszystkich Świętych. Dzisiaj Kościół oddaje cześć wszystkim, którzy już weszli do chwały niebieskiej, a wiernym pielgrzymującym na ziemi wskazuje drogę, która ich starszych braci zaprowadziła do świętości. Przypomina nam również prawdę o naszej wspólnocie ze Świętymi, którzy otaczają nas opieką.

2 listopada - Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych. Uczciwszy triumf tych wiernych, którzy już weszli do nieba, Kościół wspomina wszystkich, którzy w czyśćcu pokutują za swoje grzechy. Aby im przyjść z pomocą, przedstawia Panu Bogu modlitwy i odpusty zyskane przez żyjących, a przede wszystkim ofiarę Chrystusa uobecniającą się w Mszy świętej. Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych wprowadził opat benedyktynów w Cluny, św. Odylon w roku 998. Bardzo szybko zwyczaj ten przyjął się w całym Kościele. W roku 1915 w czasie wielkiej wojny światowej papież Benedykt XV na prośbę opata-prymasa benedyktynów pozwolił kapłanom całego Kościoła odprawiać w tym dniu trzy Msze święte. Jedną ofiarują według własnej intencji, drugą za wszystkich wiernych zmarłych, a trzecią według intencji papieża.

2 listopada - św. Marcina de Pores - urodził się około 9 grudnia 1579 roku. w Limie (Peru). Po studiach z zakresu medycyny pracował jako felczer. Wstąpił do dominikanów jako brat zakonny i całe dalsze życie opiekował się chorymi. Jego cierpliwość, łagodność i dobroć nie miały wprost granic. Szczególną troską otaczał biednych i opuszczonych, stając się wkrótce legendarną postacią. Przypisywano mu nawet dar uzdrawiania. Dużo pościł i wiele czasu, zwłaszcza nocą, spędzał na modlitwie. Miał duże nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu. Umarł 3 listopada 1639 roku.

4 listopada - św. Karola Boromeusza, biskupa. Św. Karol urodził się w Aronie w 1538 roku. W dwudziestym trzecim roku życia został mianowany kardynałem i arcybiskupem Mediolanu. Współpracując ze swoim wujem, papieżem Piusem IV, doprowadził do końca Sobór Trydencki. Uchwały tego soboru gorliwie wprowadzał w swojej diecezji. Zorganizował pierwsze seminarium duchowne, odbył 16 synodów, niestrudzenie wizytował diecezję. Hojny dla ubogich, w czasie zarazy oddał im wszystko, nawet własne łóżko. Osobiście prowadził procesje pokutne, idąc boso w zgrzebnym worze i dźwigając ciężki krzyż. Umarł 3 listopada 1584 roku.

9 listopada - Rocznica poświęcenia Bazyliki Laterańskiej. Gdy po trzech wiekach prześladowania Kościół odzyskał wolność, cesarz Konstantyn Wielki ofiarował papieżowi starożytny pałac Lateranów i wzniósł przy nim bazylikę ku czci Zbawiciela, którą papież, św. Sylwester, uroczyście konsekrował 9 listopada 324 roku. Ponieważ przy bazylice tej zniesiono chrzcielnicę poświęconą Janowi Chrzcicielowi, stał się on drugim patronem bazyliki. Przy bazylice laterańskiej koncentrowało się życie Kościoła przez tysiąc lat. Chociaż papieże przenieśli się do Watykanu, bazylika na Lateranie pozostaje katedrą Rzymu, matką i głową wszystkich kościołów świata.

10 listopada - św. Leona Wielkiego, papieża i doktora kościoła. Św. Leon urodził się około roku 400. W roku 440 został wybrany papieżem. Wytrwale zwalczał herezje i umacniał karność kościelną. Zachowało się około dwustu listów, w których wykłądał naukę Kościoła, oraz sto mów wygłoszonych do Rzymian w rozmaite święta. Mowy te pozwalają nam poznać wiedzę teologiczną świętego papieża oraz życie liturgiczne Rzymu w jego czasach. Przez osobistą interwencję u Attyli, króla Hunów, i Genzeryka, króla Wandalów, ocalił Rzym przed zniszczeniem. Wielki papież umarł 10 listopada 461 roku.

11 listopada - Św. Marcina z Tours, biskupa. Św. Marcin urodził się około roku 316 na Węgrzech. Mając 15 lat zaciągnął się do wojska i przeniósł się do Galii. Pewnego dnia żebrakowi proszącemu go o jałmużnę oddał połowę swojego płaszcza. Następnej nocy ukazał mu się Chrystus odziany w ten płaszcz. Mając 18 lat opuścił służbę wojskową i został uczniem św. Hilarego. Pod jego wpływem założył pierwszy klasztor w Galii w Liguege. Zostawszy biskupem w Tours założył drugi klasztor w Marmoutier. Bardzo gorliwie pracował nad nawróceniem pogańskich jeszcze mieszkańców diecezji. Umarł wracając z wyprawy misyjnej 8 listopada 397 roku. Pochowano go 11 listopada w Tours i ten dzień przyjął się w całym Kościele jako data jego wspomnienia.

12 listopada - św. Jozafata, biskupa i męczennika. Św. Jozafat Kuncewicz urodził się we Włodzimierzu Wołyńskim około roku 1580. W dwudziestym roku życia wstąpił do zakonu bazylianów. W roku 1618 został arcybiskupem połockim i gorliwie pracował nad nawróceniem schizmatyków do Kościoła katolickiego. Oddał życie za wiarę 12 listopada 1623 roku. Relikwie spoczywają w bazylice św. Piotra w Rzymie.

13 listopada - św. Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna - pierwszych męczenników Polski. Benedykt i Jan byli benedyktynami-eremitami, którzy na zaproszenie Bolesława Chrobrego przybyli do Polski z Włoch i osiedlili się w Międzyrzeczu, niedaleko ujścia Obry do Warty, przygotowując się do pracy misyjnej. Wkrótce dołączyli do nich Polacy - nowicjusze Mateusz i Izaak oraz kucharz Krystyn. W nocy z 10 na 11 listopada 1003 roku zakonnicy zostali napadnięci przez zbójców i wymordowani. Gdy do Polski dotarł św. Bruno z Kwerfurtu, zastał kult Męczenników szeroko rozwinięty. Opisał ich dzieje w piśmie pt. "Życie Pięciu Braci". Są to pierwsi męczennicy polscy wyniesieni na ołtarze.

15 listopada - św. Alberta Wielkiego, biskupa i doktora Kościoła. Św. Albert pochodził ze Szwabii. W czasie studiów w Padwie w stąpił do Zakonu Kaznodziejskieog. Wykładał na wielu uniwersytetach, głównie w Paryżu i w Kolonii, gdzie jego słuchaczem był św. Tomasz z Akwinu, W roku 1260 został mianowany biskupem Regensburga. Po dwu latach zrezygnował z rządu diecezją i resztę pracowitego życia spędził w Kolonii. Umarł 15 listopada 1280 roku. Zostawił bogatą spuściznę naukową z dziedziny teologii, logiki, metafizyki, etyki, matematyki i nauk przyrodniczych. Bogaty zakres jego wiedzy zjednał mu nazwę "doktora powszechnego". Jest patronem nauk przyrodniczych.

16 listopada - św. Małgorzaty Szkockiej. Św. Małgorzata urodziła się około 1046 roku na Węgrzech, gdzie jej ojciec przebywał na wygnaniu. Mając 10 lat wróciła do Anglii na dwór swego dziadka, św. Edwarda. W 1070 roku poślubiła króla Szkocji Malcolma III. Wychowała wzorowo ośmioro dzieci. Surowa dla siebie, okazywała wielkie miłosierdzie ubogim, których zapraszała do swojego stołu i obsługiwała. Nazywano ją "matką sierot i skarbniczką ubogich". Umarła 16 listipada 1093 roku w Edynburgu. Jest patronką Szkocji.
                   
św. Gertrudy, dziewicy. Św. Gertruda urodziłą się w roku 1256. Gdy miała 15 lat oddano ją na wychowanie do klasztoru cystersek w Helfcie. Spędziła tam całe życie, najpierw jako uczennica, a później jako mniszka. Doszła do wysokiego stopnia zjednoczenia z Bogiem. Jej życie wewnętrzne skupiało się na tajemnicy miłości Bożej. Była wielką czcicielką Serca Jezusowego. Swoje modlitwy i objawienia spisała w pozostawionych książkach. Umarła 13 lub 17 listopada 1302 roku.
                   
Najświętszej Maryi Panny Ostrobramskiej, Matki Miłosierdzia. Biskup wileński Wojciech Tabor (+1507) powiesił nad tak zwaną Ostrą Bramą w Wilnie obraz Matki Bożej. Gdy zasłynął cudami, nad bramą zbudowano kaplicę, a obraz ukoronowano. Św. Pius X zezwolił na specjalną Mszę św. ku czci Najświętszej Maryi Panny, Matki Miłosierdzia.

17 listopada - św. Elżbiety Węgierskiej. Św. Elżbieta, córka króla Węgier, mając 14 lat poślubiła landgrafa Turyngii, Ludwika IV. Z małżeństwa urodziło się 3 dzieci. Mąż wkrótce zmarł podczas wyprawy krzyżowej. Elżbieta, opuściwszy Wartburg, zamieszkała w Marburgu, gdzie ufundowała szpital. Pod wpływem surowego kierownika duchowego złożyła w 1228 roku ślub wyrzeczenia się świata i przyjęła  habit tercjarski św. Franciszka. Ostatnie lata spędziła w skrajnym wyrzeczeniu i ubóstwie, oddając się bez reszty posłudze chorym i biednym. Umarła z wycieńczenia 17 listopada 1231 roku. W 4 lata później kanonizował ją Grzegorz IX. Jest patronką trzeciego zakonu św. Franciszka. Od jej imienia wzięło nazwę kilka zgromadzeń żeńskich i innych dzieł katolickich.

18 listopada - rocznica poświęcenia rzymskich Bazylik świętych Apostołów Piotra i Pawła. Bazylika św. Piotra na Watykanie jest symbolem powszechności Kościoła i prymatu papieży. W niej odbywają się koronacje papieży oraz beatyfikacje i kanonizacje świętych. Pierwotną bazylikę, wzniesioną nad grobem św. Piotra przez cesarza Konstantyna, zastąpiono olbrzymią budowlą w XVII wieku. Konsekrował ją papież Urban VIII 18 listopada 1626 roku.
Bazylika św. Pawła przy Drodze Ostyjskiej, konsekrowana po raz pierwszy 18 listopada 990 roku, została zniszczona przez pożar w 1823 roku. Dźwignięta z ruin i wspaniale ozdobiona została konsekrowana 10 grudnia 1854 roku. Rocznicę konsekracji obu bazylik obchodzi się jednak nadal 18 listopada.

19 listopada - bł. Salomei, dziewicy. Bł. Salomea, córka Leszka Białego a siostra Bolesława Wstydliwego, poślubiła księcia węgierskiego Kolomana i żyła z nim w dziewiczym małżeństwie. Po śmierci męża wróciła do Polski i wstąpiła do klasztoru klarysek w Zawichoście, który potem przeniesiono do Skały k. Krakowa. Przez 23 lata dawała wszystkim przykład wzorowego życia. Umarła 17 listopada 1268 roku. Relikwie spoczywają w ko ściele franciszkanów w Krakowie.

20 listopada - św. Rafała Kalinowskiego, kapłana. Św. Rafał, w świecie Józef Kalinowski, urodził się w Wilnie w 1835 roku. Otrzymał staranne wychowanie i wykształcenie i został inżynierem wojskowym. Po wybuchu powstania 1863 roku przyłączył się do walczących i był jednym z przywódców powstania. Pochwycony przez Rosjan, został zesłany na 10 lat przymusowych robót na Syberii. Po odzyskaniu wolności był wychowawcą sługu Bożego Augusta Czartoryskiego. W roku 1877 wstąpił do Zakonu Karmelitów Bosych i został wy święcony na kapłana w 1882 roku. Odnowił życie swojego zakonu w Polsce. Zmarł w Wadowicach dnia 15 listopada 1907 roku. W roku 1983 papież Jan Paweł II zaliczył go w poczet błogosławionych.

21 listopada - Ofiarowanie Najświętszej Maryi Panny. Według tradycji, wywodzącej się z apokryfów, Maryja jako dziecko została przedstawiona w świątyni jerozolimskiej i przy niej się wychowywała. Święto to obchodono na Wschodzie już w VII wieku w rocznicę poświęcenia ko ścioła Matki Bożej w Jerozolimie. W XI wieku święto zostało przyjęte przez Kościół Zachodni. Kościół wspomina dzisiaj przede wszystkim ofiarę, która dokonała się w duszy Maryi w zaraniu Jej świadomego życia. Maryja ukazuje się wszystkim jako wzór życia poświęconego Bogu.

22 listopada - św. Cecylii, dziewicy i męczennicy. Cecylia jest jedną z najsławniejszych męczennic Kościoła rzymskiego. Trudno jest jednak odróżnić w opisie jej męczeństwa fakty historyczne od dodatków legendarnych, które świadczą o popularności świętej. Według legendy, mimo złożonego ślubu czystości, zmuszono ją do małżeństwa z poganinem Walerianem. Pan Bóg zachował jednak cudownie jej dziewictwo. Święta dziewica pozyskałą męża i jego brata Tyburcjusza dla Chrystusa i razem z nimi poniosła śmierć męczeńską przez ścięcie. Ciało św. Cecylii odkryto w katakumbach w roku 822 i przeniesiono do bazyliki na Zatybrzu jej poświęconej. Imię św. Cecylii wymienia się w Kanonie rzymskim. Jest ona patronką muzyki kościelnej.

23 listopada - św. Kolumbana, opata. Św. Kolumban urodził się około roku 540 w Irlandii Środkowej. Uformowany w klasztorze w Bangor, przybył wraz z grupą mnichów około 590 roku do Galii i pracował nad odnową tamtejszych klasztorów. W wędrówkach misyjnych dotarł do Italii. Umarł w opactwie Bobbio 23 listopada 615 roku.

30 listopada - św. Andrzeja Apostoła. Uczniowie Jana Chrzciciela, Andrzej iJan, Pierwsi z Apostołów spotykali Chrystusa nad jeziorem. Niedługo potem Andrzej został powołany do grona uczniów Chrystusa razem ze swoim bratem Piotrem i obaj otrzymali zapowiedź, że staną się rybakami ludzi. Według tradycji św. Andrzej został ukrzyżowany w Achai. Na widok krzyża miał zawołąć: "O, dobry krzyżu, od dawna upragniony, weź mnie od ludzi i zwróć mnie mojemu Mistrzowi!".

 GRUDZIEŃ

3 grudnia -św . Franciszka Ksawerego, kapłana. Św. Franciszek, Hiszpan, poznał w Paryżu Św. Ignacego Loyolę. założyciela Towarzystwa Jezusowego. Pod jego wpływem stał się jednym z jego gorliwych współpracowników w nowym zakonie. Wysłany na misje do Indii nawrócił niezliczone rzesze pogan. Następnie rozpoczął ewangelizację Japonii. Zamierzał dostać się jeszcze do Chin, lecz Bóg odwołał go do wieczności na wyspie Sancina koło Kantonu 3 grudnia 1552 roku. Nadzwyczajna płodność apostolska była owocem jego głębokiego życia wewnętrznego i wierności ćwiczeniom duchowym. Św. Franciszek Ksawery jest patronem misji katolickich. Jego święto przypomina obowiązek wspierania misji modlitwą i ofiarą.

4 grudnia - św. Barbary - dziewicy, męczennicy, zmarła okoł 305 roku. Była córką bogatego poganina Dioskora.O jej życiu dowiadujemy się głównie z legend. Jest czczona jako patronka dobrej śmierci, górników, artylerzystów, strażaków, marynarzy, architektów i więźniów. Podczas II wojny światowej uważana też była za patronkę polskiego podziemia."Barbarko Panno, służebniczko Boża, kto się będzie modlił do Ciebie, bez sakramentu umrzeć nie może".
św. Jana Damasceńskiego, kapłana i doktora Kościoła. Św. Jan urodził się w Damaszku około roku 650. Przez kilka lat pełnił obowiązki "logoteta", tj. przedstawiciela ludności chrześcijańskiej wobec kalifa. Kiedy nie mógł spełniać swoich obowiązków bez narażenia wiary, zrzekł się urzędu i wstąpił do klasztoru św. Saby pod Jerozolimą, gdzie oddawał się modlitwie i nauce. Gorliwie występował przeciw obrazoburcom, nauczając o pożytku, jaki obrazy przynoszą wiernym Napisał liczne i cenne dzieła teologiczne. Umarł około 750 roku w klasztorze św. Saby. Jest uważany za ostatniego z Ojców Kościoła Wschodniego.
 

6 grudnia - św. Mikołaja, biskupa. Św. Mikołaj był biskupem Miry w Azji Mniejszej na początku IV wieku. Kult jego rozszerzył się na Zachodzie po przeniesieniu relikwii do Bari w Italii. W działalności pasterskiej odznaczał się miłosierdziem. Bóg wynagrodził jego gorliwość i miłość darem czynienia cudów. Legenda głosi, że w nocy wrzucał jałmużnę do domów potrzebujących. Stąd zwyczaj obdarowywania dzieci z okazji jego święta.

7 grudnia - św. Ambrożego, biskupa i doktora Kościoła. Św. Ambroży był rządcą Północnej Italii i prefektem Mediolanu. Już jako katechumen został wybrany przez lud biskupem Mediolanu. 30 listopada 374 roku został ochrzczony, a 7 grudnia otrzymał sakrę biskupią. Dzielnie zwalczał herezję ariańską. Cesarza Teodozjusza skłonił do publicznej pokuty za rzeź w Tesalonikach. Pozyskał dla Kościoła łacińskiego. Jest autorem wielu hymnów liturgicznych i organizatorem śpiewu kościelnego. Umarł w noc Zmartwychwstania 4 kwietnia 397 roku.

8 grudnia - Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny. Bóg wybrawszy od wieków Maryję na Matkę swojego Syna, zachował Ją od wszelkiej zmazy grzechu i obdarzył pełnią łaski. Dzięki temu Maryja stała się godnym przybytkiem Wcielonego Słowa. Dziękując Bogu za wyjątkowy przywilej udzielony Maryi, wypraszamy sobie łaskę do zwalczania grzechu. Święto Niepokalanego Poczęcia obchodzono na Wschodzie już w VIII wieku. W wieku IX przeszło ono na Zachód. W Polsce przyjęło się w wieku XIV. 8 grudnia 1854 roku papież Pius IX ściśle określił i podał do wierzenia prawdę o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Dziewicy jako dogmat wiary katolickiej.

11 grudnia - św. Damazego I, papieża. Św. Damazy został nazwany przez św. Hieronima "dziewiczym nauczycielem dziewiczego Kościoła". W początkach wolności Kościoła stanął wobec konieczności obrony wiary  przed herezją ariańską. Na jego życzenie św. Hieronim opracował przekład Pisma św. na język łaciński, który pod nazwą "Wulgaty" stał się urzędowym tekstem Kościoła. Ułożył wiele inskrypcji na grobach męczenników, które stanowią ważne dokumenty ich kultu. Umarł w roku 384 i został pochowany w bazylice św. Wawrzyńca "in Damaso", którą ufundował.

12 grudnia - św. Joanny Franciszki De Chantal, zakonnicy. Św. Joanna urodziła się w roku 1572. Poślubiła barona de Chantal, z którym miała sześcioro dzieci. Owdowiawszy w dwudziestym dziewiątym roku życia poświęciła się wychowaniu dzieci i zwróciła się ku życiu wewnętrznemu. Pod kierownictwem św. Franciszka Salezego czyniła wielkie postępy na drodze doskonałości i zapewniwszy przyszłość dzieciom, założyła pierwszy klasztor sióstr Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny (wizytek), który stał się kolebką nowego zakonu rozpowszechnionego w całym świecie. Św. Joanna umarła w roku 1641.

13 grudnia - św. Łucji, dziewicy i męczennicy. Św. Łucja poniosła śmierć męczeńską w Syrakuzach na Sycylii około roku 304 po licznych torturach, którymi usiłowano skłonić ją do porzucenia wiary. Syrakuzy i Sycylia czczą ją jako swoją patronkę. Imię jej wymienia się w Kanonie rzymskim.

14 grudnia - św. Jana od Krzyża, kapłana i doktora Kościoła. Św. Jan de Yepez urodził się koło Avili w Hiszpanii w roku 1542. Mając dwadzieścia lat wstąpił do Zakonu Karmelitów. Stał się głównym pomocnikiem św. Teresy w reformie zakonu.. Ukochał krzyż Chrystusa i prosił Boga, aby nigdy nie brakowało mu cierpienia. Modlitwa ta została wysłuchana. Jego reformatorska działalność sprowadziła nań liczne cierpienia. Św. Jan od Krzyża głosił konieczność całkowitego ogołocenia wewnętrznego, aby dojść do pełni zjednoczenia z Bogiem. Naukę swoją zawarł w książkach pisanych prozą i wierszem. Umarł w Ubeda w roku 1591.

21 grudnia - św. Piotra Kanizujusza, kapłana i doktora kościoła. Św. Piotr urodził się w Nijmegen w Holandii w 1521 roku. W roku 1543 wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Skierowano go do krajów germańskich dla obrony Kościoła przed protestantyzmem. Niestrudzenie głosił słowo Boże i organizował życie katolickie. Założył i zreformował liczne kolegia i uniwersytety w Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Dwukrotnie występował na Soborze Trydenckim jako teolog papieski. Napisał dzieła dla obrony wiary. Jego zasługą jest, że protestantyzm nie ogarnął Bawarii i Austrii. Nazywa się go drugim apostołem Niemiec. Umarł we Fryburgu szwajcarskim 21 grudnia 1597 roku.

26 grudnia - św. Szczepana, pierwszego męczennika. 
Św. Szczepan był jednym z siedmiu pomocników Apostołów w Kościele jerozolimskim. Według Dziejów Apostolskich "pełen łaski i mocy Ducha Świętego" głosił Dobrą Nowinę z mądrością, której nikt nie mógł się przeciwstawić. Pierwszy męczennik, świadcząc swoją śmiercią o prawdziwości posłannictwa Chrystusa i Jego nauki, urzeczywistnił ideał doskonałego naśladowania Mistrza. Uderzające jest podobieństwo między śmiercią Pana Jezusa i św. Szczepana: fałszywi świadkowie, śmierć poza miastem oddanie się Jezusa Ojcu, a Szczepana - Jezusowi, przebaczanie prześladowcom. Kult Świętego sięga IV wieku. Imię św. Szczepana wymienia się w Kanonie rzymskim.

27 grudnia - św. Jana, Apostoła i Ewangelisty. Św. Jan był umiłowanym uczniem Pana Jezusa. Był świadkiem przemienienia Pańskiego i konania w Ogrodzie Oliwnym. Przy Ostatniej Wieczerzy spoczął na piersi Zbawiciela. Umierając na krzyżu, Pan Jezus oddał mu w opiekę swoją Matkę. Św. Jan napisał trzy Listy Apostolskie, Apokalipsę, i Ewangelię. Zgodnie z zapowiedzią Pana Jezusa, św. Jan umarł śmiercią naturalną w późnej starości. Ewangelia św. Jana, która uzupełnia pozostałe, zawiera najgłębszy wykład tajemnic Bożych. W Kościele Wschodnim nadano św. Janowi tytuł teologa. W ikonografii chrześcijańskiej symbolem św. Jana jest orzeł.

28 grudnia - Świętych Młodzianków, męczenników. Od połowy VI wieku Kościół obchodzi w okresie Narodzenia Pańskiego pamiątkę śmierci dzieci betlejemskich, zamordowanych z rozkazu Heroda. Święci Młodziankowie stanowią pierwociny zbawczego dzieła zapoczątkowanego przyjściem Chrystusa na ziemię. Oddając życie za Jezusa otrzymali chrzest krwi i zasłużyli sobie u Boga na podwójną aureolę dziewictwa i męczeństwa.

29 grudnia - św. Tomasza Becketa, biskupa i męczennika. Św. Tomasz Becket urodził się w Londynie w roku 1118. Kształcił się w Londynie i w Paryżu. W roku 1155 został kanclerzem króla angielskiego Henryka II, a w roku 1162 arcybiskupem Canterbury. Jako arcybiskup musiał bronić praw Kościoła przeciw uroszczeniom króla. Zwolennicy króla zamordowali go dnia 29 grudnia 1170 roku w katedrze. "Jako kapłan Chrystusowy chętnie umieram za Kościół" - to jego ostatnie słowa.

31 grudnia - św. Sylwestra I, papieża. Sylwester, rzymianin z pochodzenia, wstąpił na stolicę Piotrową w 314 roku. Edykt mediolański cesarza Konstantyna Wielkiego zakończył epokę prześladowania chrześcijan w cesarstwie rzymskim i do papieża należało organizowanie kultu Bożego. Za pontyfikatu św. Sylwestra odbył się pierwszy sobór powszechny w Nicei, który potępił herezję Ariusza. Papież brał udział w soborze przez swych legatów i zatwierdził jego uchwały. W Rzymie wybudowano za jego rządów wielkie bazyliki rzymskie: św. Jana na Lateranie, św. Piotra na Watykanie i św. Pawła za Murami, które papież konsekrował. Św. Sylwester umarł 31 grudnia 335 roku.